bir afacanin serzeni$leri

sevgililer günüsü

2012-02-14T16:47:00.003+02:00

hufh. yaklaşık bir ay olmuş yine yazmayalı a dostlar. işkadını kimliğiyle kendimi projeye kaptırdığımdan kelli bir süre ara verdim ama baktım bugün sakin, elimdeki işler yetişmeye yakın, e kasmayayım haydi bir yazı patlatayım dedim. buyrunuz...

ankara hala çok karlı. bugün sabah yine kara uyandık, servisi kaçırdım mı kaçırmadım mı arabayla gitsem mi derken servis geldi, iyi ki de gelmiş, zira arabayla gelemezmişim, 08.30-11.00 arası yine çok tatlı bir tipi bizimleydi. neyse işte pencereden bakıp tatil olur mu bugün hayalleriyle yine saat 16.50 oldu. bence kar hiç erimeyecek, ben buna inandım artık:) ama o kadaaaar o kadar sıkıldım ki anlatamam.

onun dışında geçtiğimiz hafta iş için eskişehir'deydim. ilk defa kalabildim, çok da mutlu oldum. hava eksi bin olmasına ve nedenini bilmediğim rezalet bir alerjinin beni deli gibi kaşındırmasına rağmen eskişehir'i ne kadar özlediğimi farkettim. buzla kaplı sokaklarında yürüdüm, berken'le barlar sokağı'nda varuna'da saatlerce oturdum, amerikalılara da şehrimizi sevdirdim ehe ehe. sonra yine angara'mıza döndük. bugün daha salı, bence hemen haftasonu olmalı.

bu arada sıcak memlekete yerleşme hayalleri yavaş yavaş artmaya başladı, oooy oy. hadi kar bitsen ya beybisi.

bi de bugün sevgililer günüymüş, efendim kutlu ve mutlu olsun, bize her gün sevgililer günü olsun.

öperim.

yeni yıl.

2012-01-19T10:19:00.002+02:00

selamlar dostlar.

word'den buraya copy paste yapamadığımı öğrendiğim gün, bilgisayarımda bekleyen 2 adet word dosyası yerini yepisyeni cümlelere bıraktı 19 ocak itibari ile. yeni yılın ilk yazısı olması şerefiyle biraz emprovize takılacağım, hükümsüzdür.

efenim yeni yıldan hemen öncesinden başlayalım, bilindiği üzere 30 aralık doğumgünüm idi. rabbim 2011'de çektiklerimi görmüş olacak, aralık ayında bana bi de sevgili verdi yeni yaş hediyesi olarak, iyi mi oldu kötü mü oldu zaman gösterecek o ayrı:) ama tütütü her şey iyi gitmekte, sevmekte sevilmekteyim, mutluyum arada bir tribalim ama küsel şeyler bunlar pek tabii:)

onun dışında doğumgünüm yurtiçinde çeşitli etkinliklerle kutlandı. ankara ahalisiyle yunan restoranında başlayan ve dansözle devam eden etkinlikteeee ehehe gayet de eelendim:) sonraaa istanbul'da yilbasi etkinligiyle birlesen xbox'lı ve victoria's secret defileli kutlamalar olduuu, istanbul'u cok ozlemisim ama uzaktan uzaga iyiyiz boyle:) bu arada bu yılın renginin mor oldugu gözlerden kaçmasın lütfennnn teşekkürler gençler.. sonrasındaaa sevgiliyle bir bar hopping yaptık ankara'da oranın şarabı güzel buranın tekilası şeklinde:) hihiiii ve yılbaşı etkinliklerim aldığım binbir hediyeyle son buldu.. öne çıkanları saymam gerekirseee:) ofistekilerin bana elleriyle yaptıkları kek, balta'nın berlin'den düşünüp özgür'e gönderttiği ve yıllardır aradığım tamburada cd'si, irem'in şimdiden her seyahate benimle gelen çantası, eda'nın aldığı süper kolyem, ahmet'in tam bir oğlak olarak aldığı kırmızı ajanda ve kalemim, işçet kızlarının binbir özenle seçtikleri kış paketim:) , bizim kızların ofise yolladığı süper kek buketim veeee evdekilere bana dolar veriiiinnnn iphone alcaaaam:) diyerek aldigim iphone um ile bence verimli bi doomgünü oldu efenim:) bir de tabii istanbul'a gidiyorum diye sürpriz yapılıp oraya gönderilen bir pasta var kikikiiii:) derkeeen derken bir yaşı geride bıraktııık..

bu aralar iş ev modu, biraz spor (haliyle:))) derken ilerliyor zaman. kar yağdı, nefret etmeme rağmen bu sefer romantik kuğulu park günleri geçirince sevdim sanırım:) hala buzda yürümek benim için dünyanın en zor şeyi ve donuyoruz ama havanın ısınması umuduylaaaaa her gün yeni bir heyecan biz angaralılar için:)

böyleyken böyle dostlar. önceki yazımda bahsettiğim filmler hala duruyor, soğuk kış günlerinde onlara mı yoğunlaşmalı acabaaaa? sevgililililililerleeeee. lilililerleeee..

bir yarı olimpik sporcu olarak melike

2011-12-02T10:16:00.003+02:00

selams dostlar!!

önceki yazımda "yapazaaam" dediğimi yaptım, spora başladım. ama ne başlama neredeyse sabah akşam gidiyordum ki, bu hafta hiç gidemedim ve çoook mutsuzum. ne güzelmiş yahu spor yapmak, neden daha önce söylemediniz acaba? her neyse pilatesiydi, ağırlık çalışmasıydı, stretchingiydi derken bazı günler yürüyemez oldum. lakin -yine önceki yazımdaki- görüşüm pek iyimsermiş, zira vücut yaşım 36 değil, 40 çıktı!!! evet tamı tamına 40!!! ahahaha şaka gibi diil mi?

şimdi bu haftasonu da buralarda yokum, ama haftaya yine yeni yeniden spora yardırazaaaam. bi sürü de güzel film aldım bi de onları izlersem ve haftalardır elimde dönüp duran kitabımı bitirebilirsem, biraz da ne zamandır göremediğim arkadaşlarımı görürsem benden mutlusu olmaz kanaatindeyim.

sabah bir trafik magandasının aldığı enerjimi bir sabah kahvesi yerine getirirse ne mutlu bana!

sevgiler, 2011'in son ayı hepimize güzellikler getirsin. tütütü.

sağlıklı yaşam ve çeşitli kararlar.

2011-11-15T14:50:00.002+02:00

selam genç!

bu blogda tüm gelgitlerimi gözler önüne seriyorum malumunuz. bir gün oooh hayat bana güzel derken, ertesi gün piuuuu bu ne biçim hayat lan diyorum. bir gün ders çalışmaktan sıkıldım derken, öbür gün iş hayatı neymiş yea tekrar öğrenci mi olsam diyorum falan...

ama bu öğlen kesin karar aldım - bu hafta spora başlıyorum!!! evin yakınında açılmasını beklediğim bir spor salonu vardı, bu akşam konuşacağım, hala açılmıyorsa halihazırda açık olana en azından aylık kayıt yaptıracağım ve evet ben spor yapacağım! öğlen yarım saatlik yürüyüşümden farkettim ki mehmet öz günde 10bin adım atın derken biz maksimum 1000 adım atıyoruz. hele istanbul'dan ankara'ya dönüşümle beraber yürüyüşlerimin çok kısıtlandığını düşünürsek durum fena. hemmmen spora başlıyoruuum, zira 26 yaşındayken 36 yaşında gibi görünmekten sıkıldım - bizinıs wörld, get out of my mind and my body por favor!

hadi bakalım 15 kasım milatmıştı:)

move over

2011-11-11T15:08:00.002+02:00

hola chicos! aslında dün yazmaya başladım, bir sürü farklı şey vardı aklımda. son 1 ayda gittiğim gördüğüm yerleri anlatacaktım: Gaziantep, İstanbul (ama farklısından), Eskişehir (Angara tayfasını götürdüm ayol) ve İzmir şeklinde (Kızlarağası'nda ilk defa oturdum ivit) ve her zamanki gibi yeni hedeflerimi, başka gitmek istediğim yerleri yazacaaadım.. ama bugün daha değişik bir kafadayım sevgili okur, bu da senin şanssızlığın oldu inanır mısın.

neyse. bugün öğlen ulus'a gittim işle alakalı bir durum için. dönüşte otobüse bindim, cuma öğlen sıhhiye - kızılay şeklinde ilerledik. sıhhiye'de bir sürü özürlü insan bindi otobüse. vay be dedim nelerle uğraşıyoruz şu hayatta, aslında sağlıklıyız, hayallerimiz var, günümüz güzel geçiyor (en azından güzele yakınsıyor diyelim) hala söylenmesini beceriyoruz. özellikle kendim için dedim bunu. sonra ofise geldim, amaaaaan dedim güzel bir çay içelim.

bugünden sonra hayıflanmayı falan kesesim var. hem de bıçakla kesilir gibi. cidden. kendime dair şunu farkettim, sanırım her şey bir anda olsun, eksiksiz olsun, mükemmel olsun, önümü görebileyim istiyorum. of çok sıkıcı bir hayat istiyormuşum - biraz macera be kızım, bir sakin ol diyesim geldi. sonra da amaaaan akışına bırak haçot diyiverdim gari. herkese yaranmayı bırakıp "sıfır sorun" politikamı da bir kenara koyup "tamam len, içimden böyle geldi, in your face" kafasına girmeli. 11.11.11 kararım budur (ekieki - tutunun espri yaptım).

severim seni sevgili blog okuru. bugün cuma, akşam osman'ın ilk sinema filmine gidiciiiiz, muhtelemen hasetle izleyeceğim kehkeh. yarın sabah saati kurmicam oooof daha büyük mutluluk olabilir mi?

murphy

2011-10-11T13:33:00.002+03:00

ah murphy, canımın içi - beni bu kadar sevmesen diyorum sometimes.. canımın içi dediğimden mi seviyorsun beni acaba? öyleyse demem bir daha...

bugün baktım işler sakin, hava güzel, hadi dedim sonbaharı taçlandırayım, öğle arasında bir bahçeli'ye yürüyeyim.. dönüşte en son dolu yağıyordu öyle söyleyeyim! yağmuru filan geçtim, dolu ya! tepeme tepeme... fiuyt neyse sıçana dönmeden geldim şemsiyem sayesinde allahtan:)

o diil de, cumartesi midnight in paris'e gittim sonunda. çooook beğendim ben, paris'im geldi:) ehe. şaka la şaka ne paris'i, zeytinim yok yemeye (tak tak! - boğaza vurma efekti..) ama paris güzel şehir o ayrı. şimdi the future düşsün de izleyelim diyorum, bir de gelecek uzun sürer evet.

neyse akşam bu yağmura karşı, ıhlamurum elimde bir big bang theory izleyeyim şöyle yata yata.. dün ahmet altan'ın en uzun gece'sini bitirdim, şu bölümü de okuyayım, ay çok heyecanlı, bir de şunu okuyayım yatacağım diye diye.. hal böyle olunca sabah da kalkamadım, kalktım da hazırlanamadım veeee yine işe geç kaldım ama çok bir etkisi olmadı bu hadisenin:) kiki naysss.

öpersle!

another to do list

2011-10-02T15:19:00.002+03:00

selam dostlar! ankara'da bile yapacak yüz tane şeyin bulunduğu bu güzel pazar gününde, ben hastayım, ıhlamurum, ilacım (ki abd'de yasaklandığına dair haberi az önce iletti validem) ve cnbc-e ile evde oturuyorum. yarın işe gidecek olmanın verdiği tarifsiz mutsuzluk ile baş etmeye çalışıyorum. yapacak da çok şeyim vardı halbuki. anyway.

bir zamanlar anadolu'da, midnight in paris, gelecek uzun sürer - yakında izlemek istediğim 3 film..

don juan'ın seçimi ekim ayında izlenecek vuhu! ah ve keşke önümüzdeki hafta canımız miranda july'ın "the future" ını da izleyebilseydim, ben acaba falan derken biletler bitmiş pek tabii! neyse bir şekilde izlenecek. bienal nasıl acaba - bir an önce görülesi...

bu arada cermodern'de de bir şeyler oluyor sanırım, ama ben bu aralar yine bünye burda aklım orda takılmaktan çok da kendimi veremiyorum ortamlara, aşılacak..

yine yollar var yakındaaaaaaaa oleeeeyyyy..

neyse big bang theory başladı, yo me voy adios çikos!

durumsal

2011-09-08T21:24:00.003+03:00

melaba sevgili blogsever. son gelişmelerden seni haberdar edeyim istedim.

ankara'ya dönüşümle beraber, uzun süredir muallakta olan durum biraz olsun çözüme kavuştu. salı günü eski işime geri dönüyorum. bu süreçte tabii beklentilerimin çuvalladığı anlar oldu, kafamdakilerin karşıdakilerin kafasındakilerle uyuşmadığı zamanlar.. ama olsun, her şey yoluna girecek eninde sonunda. son dönemde her şeyden söylenmekten sıkıldım çünkü. cidden.

dünü cenker'le milat ilan etmiştik, artık hiçbir şeye söylenmeyecektim, ama bu sözümü bu sabah tutamadım, ilk günden çuvalladım:)) ondan mümkünse yarını milat ilan etmek istiyorum (bugün biraz daha söyleneyim:p). evet artık pek bir şeye söylenmeme kararı aldım kendi kendime. söylenmek, yüksek beklentiler, vs. hiçbir şey getirmiyormuş bunu gördüm.

beklentilerin ne kadar düşükse o kadar mutlu oluyorsun. tatmin dediğin şey, zaten senin beklentilerinin karşılanmasıyla ilgili. eh beklentilerin ne kadar düşükse, tatminin o kadar yüksek oluyor. haliyle "great expectations" yerine, accık daha düşük beklentilerle hayata bakarsak daha mutlu olabiliring gibi:))

ben de bu yolu seçiciiiimdiiiir bundan sonra.. düşük beklentiler, yüksek tatmin, az hayalkırıklığı:))

sevgilersssss..

hayaller

2011-09-07T12:33:00.004+03:00

şebnem ferah odtü - iktisat'ı bitirip pwc'de işe girseydi. senior associate falan olsaydı...

şebo kadar takdir etmemekle beraber, aylin aslım bir kolejde ingilizce öğretmenliği yapsaydı. ya da beren saat özel bir şirkette "management trainee" olsaydı...

çağla kubat ford otosan'da üretim müdürü olsaydı.

ya da en yakın örnek, osman karakoç. kimyayı bitirseydi, doktora falan yapmaya gitseydi. olur muydu?

olmazdı değil mi?

reenkarnasyon var mı acaba gerçekten? çok çeşitli hayallerim var zira bu dünyaya dair.

radyocu olurdum, yazar olurdum, gazeteci olurdum, fotoğrafçı olurdum, oyuncu olurdum, seyyah olurdum, öğretmen olurdum, müzisyen olurdum.

olurdum da olurdum yani. umarım gerçekten 9 canlıyımdır:)

yollara düşsem

2011-08-14T01:52:00.002+03:00

hızımı alamadım, biraz da önümüzdeki dönem yapmak istediklerimi yazayım da, muhahaha nasıl da patlamış la diyip güleyim istedim. kendime performans değerlendirme sistemi mi kursam acaba? yapabildiklerime bişi, yapamadıklarıma bişi atarım. böyle olabilir ya, küsel de olur valla. nays.

şimdiiii listemde öncelikli olarak görmek istediğim yerlere göz atarsak:

1. bozcaada - pffff oha artık senelerdir söyleyip söyleyip gidemediğim yer. bir mit oldu adeta gözümde. neyse, en kısa zamanda görülecek.

2. doğu karadeniz: ivit.

3. eskişehir'e ne zamandııır gezmeye gitmiyordum, bunu eylül-ekim'de yapazaaaam zaar.

yurtdışı için de londra eh artık görüle di mi? para lazım zaman lazım gidilecek insan lazım:))

öperim ciğerim.

Herkesin hayatta bir B pilavı olmalı.

2011-08-14T01:26:00.003+03:00

merhabalayın. böyle de büyük ev ablukada'nın e-mailleri tadında girişler yapıyorum, özentilikten değil tamamen içten gelen nidalardır bunlar, bilginize sayın blogseverz. thx ltf t$k bye.

aha şaka la şaka, ne bye'ı. işsizim güçsüzüm bir de blog yazmazsam iyice kafayı yerim. hah. ondan ben yazayım, sen de okursan oku, okumazsan boşver gitsin. oh yeah.

iş meselesi eylül'e kaldı. asabım bozuldu ama bir yandan da aman napiyim dedim. ve hakikaten de yapabileceğim bir şey yok. direk saldım çayıra takılıyorum, amaaaan hıh. a la fifi yani. böyle de dediğime bakmayın, haftaya şöyle bir yoklayacağım ortamları. gayet lacileri çekip işe gider gibi yapacağım. ha yani gideceğim ama para almayacağım. nasıl? son 6 aydaki ekonomik gidişatıma da bu yakışırdı zaten evet. azıcık asabım bozuldu ammaaaaa, nabalım. hayırlısı diyelim, böyle diye diye zaten tek kuruşum kalmadı, arabayı sattık falan ahahaha BAYA iyi, baya.

enivey, güzel şeyler yapayım dedim. artık madem angara'da yerleşik bir hayat süreceğim, haydin biraz hobi edineyim, olanlara yöneleyim bari dedim. flamenko kurslarına baktım, birisindeki eğitmenin hayat hikayesine ulaştım, kendisi hollanda'da yaşarken eşinden boşanıp türkiye'ye gelüüüür, sonra ankara'da nasıl para kazansam derken flamenko dersleri vermeye karar verir. hal böyle olunca ben de biraz çekindim açıkçası, ulan ne ayak - öylesine verilen flamenkodan hayır mı gelir, o ancak "ben bilemenko" (y.ö. - bilmeyenler sorsun napam) olur dedim. dedim dediysem, şu anda da üstünde bulunduğum kanepeden dedim - yanlış anlaşılmasın. üff bilemedim sevgili blogçuuuum, napsam? bi gidip görsem mi yine de? iki el hareketi öğretir belki yea olmaz mı.. neyse ya da ispanyolcamı hızla unutmama bir son verip ispanyolca kursuna gideceğim tekrardan. ivit. bunlar yapılacak. dalışa da dönülebilir, o da cici. bir şeyler yapmak lazım. yoğsaaaaaa bu işler yalan işler, arada kafa kaçmalı ki kendimize gelelim. he ya. tabi bunlar için önce işe girmem lazım. ehi mehi. küçük ayrıntılar yea, kafa yorma sen bebişim. muah.

dönüş

2011-08-08T00:24:00.002+03:00

merhabalayın. yarın gece ankara'ya temelli dönüşümü yapıyorum. değişik hisler içersindeyim, şöyle ki:

şu anda ağır basan duygum yenilgi duygusu. neye yenilgi? valla buraya o kadar çok şey yazabilirim ki. hani istanbul'da tutunamadı falan değil derdim. komple yenilgi şeklinde. yoruldum, sıkıldım, bunaldım, egolar gerdi beni. biraz kendimi tanıma fırsatı da buldum aslında, bu açıdan iyi oldu. hayat uzun bir yolculuk (en azından öyle olmasını umuyoruz), geriye dönüp baktığımda "neyse en azından denedim" diyebileceğim birkaç ay göreceğimi düşünüyorum, ama ilerleyen zamanda. biraz olsun hayata dair isteklerimi anlayabildim. insanın huzurunu pek de bozmaması gerektiğini farkettim. çok sevdiğim bir insanın ünlü sözü vardır: "bazen en iyi ikinciyle yetinmek gerekir." her ne kadar başka bir sevdiğim insan "neden second-best olsun ki?" mottosuyla hareket etse de, ben bazen second-best'in daha iyi olabileceğini gördüm:)

enivey, aslında gayet heyecanlıyım. şöyle ki, sonbahar yaklaşırken her şehir güzelleşir benim gözümde. e bildiğim şehre gidiyorum ki, bu da güzel bir şey. evet, her şeye olumlu bakmak lazım, kötü düşünmek kolay, önemli olan güzeeeeeeel düşünmek:)) mutlu olalım dostlar, sizi seviyorum. uzakta olsak daaaaa, önemli olan gönüllerin bir olmasıdır iviitttt:)

papatya

2011-08-06T09:39:00.001+03:00

saçlarımı kısacık kestirdim, fransız modeli. teoman'ın da müziği bıraktığına dair açıklaması da üstüne eklenince, günün şarkısı teoman - papatya: http://fizy.com/#s/1ajgdv

kediş

2011-08-04T18:43:00.002+03:00

kedişimize yuva bulduk:((( o kadar mutsuzum ki anlatamam.. kuzum o da gideceğini anlamış gibi bugün sessiz sessiz yanımda uyuyup duruyor. ankara'ya götürebilecek olsam götürecektim ama umarım bulduğumuz yuva onu mutlu eder. ağlamaklıyım dostlar, elleşmeyin.

izmit

2011-08-03T16:53:00.002+03:00

vay be eskiden izmit'ten geçerken bir mesaj atsam mı derdim, şimdiyse gebersin domuz diyorum. hayat.

on the road again

2011-08-03T14:37:00.002+03:00

evet, mobil dünyanın önde gelen neferlerinden olarak, şu yazımı ankara - istanbul otobüsünden yazmakta olduğumu belirtmek isterim sevgili melike'nin-bloguna-hemen-bakaydık-diyenler. yeni kararlarım dahilinde (dönüş kararı) bir süredir ankara'daydım. dün en sonunda proje müdürümüzle konuşma fırsatı buldum. neden gittin - neden geliyorsun'lara cevaplar verdim, istanbul'daki çalışma ortamını anlattım, neden alışamadığımı, ne umduğumu ne bulduğumu / bulamadığımı dilimin döndüğünce anlatmaya çalıştım işte. söz vermediklerini, bekleyeceklerini söylediler. ben de bekleme sürecine girdim kısacası. bekleme sürecinin kısa olması en büyük umudum, zira bu yaştan sonra valideden para istemeyi hiiiç ama hiç istemiyorum. hayırlısı diyelim.

evet şimdi kediş sorunumuzu çözmek için apar topar istanbul'a gidiyorum. ha, çok da apar topar değil aslında, yarın gitmeyi planlıyordum ama catherine'in çığlıklarına apartmandan yazılı ihtar gelmesi nedeniyle sabah ani bir kararla eşyalarımı toplayıp istanbul'a gidiyorum (çok çılgın bir durum olduğu sanılmasın, -ah ilk uçakla soluğu istanbul'da aldım gibi bir durum yok, aksine e hadi gideyim burada napıcam diye gidiyorum evet). kedişimize talip var, gözüm tutarsa yarın vericiiim kendisini. bakalım neler olacak.. ondan sonra da haftasonu kızların doğumgünlerini kutlayıp pazartesi bir roadtrip edasında araba kiralayıp eşyaları arabaya atıp ankara'ya geliciiim diye düşünüyorum, hayırlısı.

neyse bu boşluk da iyi oldu azıcık, bol bol kitap okuyorum, gündemi yakından takip ediyorum, angara kafası güzel, umuyorum iyi olur.

öpenzi.

kararlar

2011-07-27T17:25:00.002+03:00

decision theory, decision making, vb. dersler hep ilgimi çeken dersler olmuştur. aldığım sayısız dersten (ki berkeley olsun, upf olsun, hep çılgın prof.lardan aldım bu dersleri) aklımda kalan, insanın rational bir varlık olmadığı, tamamen içgüdüsel kararlar aldığı ve risk-seeking, risk-adverse ya da risk-neutral olmasına göre karar mekanizmasının değiştiği yönündeydi.

şimdiiiiiiiii, bir oğlak kadını olarak sonuna kadar risk-adverse olduğum, olayları hep "ya olmazsa" gözüyle incelediğim, riskten sonuna kadar kaçınma yönünde itinayla çalıştığım aşikardır. böyle olunca ben risk-adverse grubuna giriyorum. ve kendimi attığım maceranın, aldığım riskin sonuna geldim efendim. kendime vakit ayıramamaktan, saçmasapan insanlara dert anlatmaya çalışmaktan, keşmekeşten kaostan accık yoruldum (kısacık bir süre oldu - olsun). bugüne değin olmadığım kadar mutsuz ve yorgun oldum, düşünceli ve bıkkın oldum. haliyle ben istanbul'dan istifa ettim efendim. ruh halim değişti, sürekli mutsuz, sürekli karamsar olmaktan bıktım. tabii pınar'ın deyimiyle tek sample'da bıraktım ama olsun, farklı sample'larda kendimi harcayacak kadar enerjim kalmadı sori. haliyle yıllardır kaçmaya çalışıp bir türlü kaçamadığım ankara'ma geri dönüyorum efendim. akşamları iki satır kitap okuyamamaktan, dünyada ne olup ne bittiğini bilememekten, sürekli bir koşturma halinde olmaktan biraaaz yoruldum ivit. gönlümce seyahat edememekten, paramın havaya uçmasından, iş çıkışımın belli olmamasından yoruldum. haliyle köyüme dönüyorum, mutluyum. işte huzurun en önemli şey olduğunu anlamış bulunuyorum. biraz maliyetli oldu ama olsun, that's life. kısacası 2011'den beklediğim şeyler accık yalan oldu dostlar:) istanbul günlerim bitiyor yakında, ankara'ya dönüyorum. bir taşınma daha olacak yani vuhuuuuu lovely. yine haftasonları gelmeceler devam edecektir stay tuned;)

bunalım

2011-07-24T19:11:00.001+03:00

ailecek bunalımdayız efendim. babamın durumu zaten malum. ben desem yine bunalımdayım odamdan çıkmıyorum. annem ikimiz de bunalımdayız diye bunalımda, kadıncağız yine tüm işi yapıyor biz babamla bunalım takılıyoruz. sabahtan beri tek yaptığım ye, iç, yat(!). evet. bunalımdayız efenim, hayırlı uğurlu olsuuuuun.

fix it

2011-07-23T11:27:00.001+03:00

radyo odtü'den yükselen, "i'd fix it if i could." valla ben de cicim.

buldum!

2011-07-23T10:05:00.002+03:00

buldum! işte istediğim hayatı buldum!

işe trafiksiz bir şekilde modern sabahlar dinleyerek gitmek, güzel-gezmeli bir iş, çıkınca denizi görmek, arkadaşlarımın etrafta olması, akşam evde bizimkilerle yemek, sonra da kitap okumaca... olmaz mı yea? pffffffffff

düşünceler...-2

2011-07-21T11:31:00.002+03:00

odamdan çıkmak bile gelmiyor içimden, kriz yaklaşırken sanırım yine işsizim hohoooo..

düşünceler...

2011-07-20T11:11:00.002+03:00

ulan hepiniz evlenin, hepiniz şahane gezip durun, hepiniz boğazda çılgın resimler çektirin, hepiniz çok mutlu olun e mi! hepinizin işi gayet güzel olsun, hayvan gibi para kazanın, hepinizin aşk hayatı muhteşem olsun, her şey süper olsun e mi. bi defolun gidin başımdan ya, valla geldiler!

durumlaaaarrrr

2011-07-19T17:32:00.002+03:00

oh be ankara'dayım. huzur, sakinlik, sessizlik, dinginlik, zamanın size kalması gibi kavramlar geri geldi. yehhuuuu. yok anacım, istanbul'u uzaktan sevmeye karar verdim, yine ayda bir gelirim (umarım) amaaaaa yaşamasam daha iyi gibi:) ya da arabam yok ondan mı acaba (bkz. annesinin karnından arabayla doğmuş insan adeta). eniveys, boş gezenin boş kalfasıyım, huzurluyum, kafam rahat. bugün kızılay'da boş boş takıldım, sağa sola baktım, her köşede bir anı hatırladım, özlemişim. radyo odtü'mü dinledim doyasıya, akşam da kavak yelleri izlerim, bir film bile patlatırım belki. hayat bana güzel ayol!

"life is short" style

2011-07-10T10:38:00.003+03:00

herkesin dediği, hayatın kısa olduğu. uykularım kaçıyor artık, öyle de olmuyor, böyle de olmuyor. en sonunda en kötü kararı vereceğim gibi geliyor. artık veri analizinden falan uzak kaldım zaten. elimdekileri bile değerlendiremiyorum. iyice mallaşmışım gibi. pffffff...

saldım gitti

2011-07-08T02:10:00.003+03:00

tamam, kendimi çözdüm. rahat duramayan bir yapım var. sonuna kadar sorgulayan, öyle mi böyle mi demekten şu anı çözemeyen bir yapı bu. güzeeeeel. şöyle dursun kenarda.

buna ek olarak, sevdikleriyle hep bir arada olmak isteyen bir yapı da mevcut. lakin, tüm sevdikleri dünyanın dört bir yanına dağıldığı için hepsiyle birlikte olamıyor. yıllar önce pınar'ın dediği gibi, herkesi bir adaya toplasak, tüm sevdiklerimiz bizimle olsa, yesek içsek gülsek eğlensek. yok anacım, olmuyor. illa bir şeyler sokulacak araya, halbuki insanın tek ihtiyacı gülmek eğlenmek sevmek sevilmek şu hayatta. geriye kalan her şey fasa fisoymuş bunu anladım. ama sistemin ötesine berisine saklanmak gibi bir lüksümüz ne yazık ki yok. aile kurumu olsun, hep sorguladığım "toplum" kavramı olsun, bunu imkansız hale getiriyor. şehir yaşamı insanı mengene gibi sıkıştırırken aslında farkında değiliz bizden neleri götürdüğünün. tamam, yakında olacağız, ama iş işten geçmiş olabilir her an. get ready.

cumartesi çok sevdiğim ve mutlu olmasını istediğim bir insanın hayatında yeni bir başlangıç günü. burayı okuduğunu öğrenmiş bulunuyorum, yine okursa, ona sonsuz mutluluklar diliyorum. vaktiyle kendisini anlayamadığım için (ki kendisinin tam da şu anda benim bulunduğum yaşlarına denk gelir bu dönem) özür diliyorum. Ama insan yaşamadan görmüyormuş, göremiyormuş bunu anladım. Çok mutlu olmasını dilerim, onun da dediği gibi "hayat çok kısa, önemli olan bu arada mutlu olabilmek."

Varsa yoksa sağlık & mutluluk dostlar, gerisi tiri viri.

Severim sizi.

müzeyyen

2011-07-02T00:28:00.002+03:00

cuma akşamını nasıl geçirirsiniz dostlar?

müzeyyen senar - kimseye etmem şikayet loop'a alınır, devam edilir.

yarın akşam düğünümüz var. şiş gözlerle gitmesem iyidir.

sevgiler.

umutlu.

2011-06-28T20:09:00.001+03:00

mutsuzluktan ölmeden pozitif bir insanı arıyorsunuz, size moral veriyor, sonra bir de üstüne fairground attraction - perfect dinliyorsunuz, bir şeyciğiniz kalmıyor.

karamsarlıktan öte

2011-06-16T22:52:00.002+03:00

bu bunalımlı hallerimden, sürekli karar verememe / arayış / bilmezlik içinde olmamdan. hiçbir şeyden zevk alamamaktan, karamsarlıktan kötümserlikten o kadar sıkıldım ki sevgili okur, anlatamam.

ben ki hayatının (ki 26.5 sene, çok da kısa diil yani - hor görmeyin garibi) hiçbir döneminde böyle olmamış bir bünyeydim. en söylenilesi anlarda bile hiçbir yere oflayarak gitmezdim.

noldu abi? aaaa.

hayır, yarın öbür gün cidden kötü şeyler olursa ne bok yicem onu hiç bilemedim işte.

tööbe allahım tööbe. sübhaneke dinimiz amin.

neyse 1 temmuz'u bekliyoruz, susan öyle emretti. hayırlısı diyelim.

hayatı anlamlandıran nedir? iş mi, aşk mı, aile mi, çocuk mu, kariyer mi, akademik dünya mı? gezmek mi tozmak mı?

mutsuzken insanın fotoğraf çekesi bile gelmiyormuş, ahanda şimdi anladım.

güneşli cumartesiler

2011-06-04T08:45:00.003+03:00

melabalayın. oo yazacak çok şey varmış. öncelikle biraz sevgili günlük tadında başlayalım. cumartesi sabahı 8de uyandım, çamaşırları makineye atarak güne başladım. sonra kahvemi yudumlarken yanında bir şeyler yiyeyim dedim, işte yeni kahvaltı anlayışım, cidden kahve-altı, hatta şimdiki kahve-yanı gibi. ama atalarımızı üzecek şekilde benim içtiğim kahve bildiğimiz sütlü filtre kahve. anneannem görse çok ahını alırdım. neyse.

yaz geldi. bu yaz çok tatile ihtiyacım varmış meğersem ama pek çıkamayacağım gibi gözüküyor. en azından bir adalara gidebilirim belki. bir de dubrovnik hiç fena olmaz aslında, hazır vize derdi falan da yokken. gördüğünüz gibi gözlerim yine hep uzaklarda. fort worth'ü bile özledim.

dün gece uzuuuuun bir aradan sonra (1 aydan fazla bile olabilir) kitap okudum. ece temelkuran'ın hayatın ikinci yarısı'na başladım. kendisini yıllardıııır takip ederim, ilk kez bir kahvaltı sofrasında babamın "bak şu kız çok güzel yazıyor, bence beğenirsin" diyerek elime tutuşturduğu bir yazıyla tanıdım kendisini, yıl 2003 sanırım. o günden beri arada inişleri çıkışları olsa da, hep dünya kadınlarına, dünya insanlarına daha mutlu, daha onurlu bir yol olduğunu gösteren yazıların yazarı oldu benim için. attila ilhan'ın öldüğü gün bir yazı yazmış, dün gözlerim yaşardı okurken ve kitabı kapatıp bilgisayarın başına geçtim. eline diline sağlık demek için iletişim bilgilerine baktım, twitterdan ulaşabilirim kendisine, ama sonra twitter attila ilhan yazısını övmek için çok yavan bir yol gibi geldi, bilgisayarı kapatıp yattım. bir-iki ay önce de vedat özdemiroğlu bir türkan şoray yazısı yazmıştı, okumadıysanız şiddetle tavsiye ederim. iyi ki dünyada güzel insanlar var. türkan ve attila gibi, vedat ve ece de var. güzel şeyler.

istanbul inanılmaz güneşli bir cumartesi'ye uyandı. bense bu güzel havada evde yüzlerce iş yapmanın dayanılmaz hafifliğini yaşıyor olacağım. haftaya dünya başımıza yıkılabilir, biz hala saçmasapan işlerle uğraşıyor olacağız. olsun kedim bu gece ilk kez ağlamadı, ben mutluyum ulan! (malt'tan alıntıdır, hakkını vereyim cenk'imin. - hatta evet ya, cumartesi'ye malt'la devam edeyim.)

sevgiler.

ruh hali

2011-05-28T10:42:00.002+03:00

garip ruh haline uyandım bu sabah. galiba hala bir şekilde hayatta arayış içerisinde olmama rahatsızım. belki de tüm gece ketrinkafanın miyavlamasından uyuyamamamış olmam da bir etki olabilir. anyhow. amy'nin ön grubu oi va voi imiş, onun için mi gitmeli acebaaaa.. pffff hava yine kapalı, halbuki ne de güzel elbise giyeceeedim. neyse maniküre gideyim de rahatlayayım bari.

bob dylan 70 yaşında

2011-05-25T22:34:00.001+03:00

http://fotogaleri.ntvmsnbc.com/70-dylan-sarkisinin-hikayesi.html

babaların babasının doğumgünüydü dün. onun şerefine üstteki link itinayla okunsun. ama bunu da haftasonu yapiciiimmmm. dursun şurda didim.

güzel şeyler.

2011-05-09T22:07:00.002+03:00

ah be blog okurcuğum, sıkılmadın mı bunalım bunalım şeyler yazmamdan? hem de hiç öyle biri olmayı sevmediğim halde? ayol ben bile sıkıldım ya. hadi silkinelim kendimize gelelim.

bu haftasonu uzun zamandır görmediğim dostlarımı göreceğim. denizi göreceğim. güzel bir konsere gideceğim. haftasonu annemleri gördüm, balkonda pazar kahvaltısı yaptım, babamla gazeteleri okudum, yorum yaptım. daha n'olsun?

yasemin mori eşliğinde çalışmaca. kedim yanımda. şimdilik miyavlamıyor, bakalım umarım böyle devam eder. yaşasın filtre kahveli hayat.

sevgiler.

power may.

2011-05-01T02:45:00.002+03:00

cık, "may the power be with you" dan gelmiyor başlığımız. nazlı'yla mayıs ayını "power month" ilan ettik. power month kavramı nedir diye soranlara, nazlı'nın ispanya'daki iş deneyimlerinden birinden öğrendiği "power day" konseptini anlatmak isterim. bahsekonu günde, coşuyoruz coşturuyoruz, binbir telkin yoluyla kendimizi motive ediyoruz. biz de mayıs ayı için bunu yapmaya karar verdik. işte benim ay hedeflerim:

1. 2 aydır yapmak istediğim bir şeyler var, onlar için biraz çaba göstermek, bu biiiiir ve öncelikli.

2. minik kızımla (ki catherine koyduk adını, hikayesini ayrıca yazarım.) daha çok ilgilenmek. onu çok sağlıklı ve mutlu bir kedi yapmak.

3. daha sağlıklı beslenmek. evde yemek yapmak. meyve yemek. zararlı şeylerden bir süre uzak durmak.

4. kendime iyi bakmak. cidden.

5. mali durumu toparlamak. gereksiz harcamalardan kaçınmak.

6. aileyle daha çok ilgilenmek. haftalardır aramak isteyip arayamadığım halalar, teyzeler, amcalar, kuzenleri aramak. gönül almak.

7. daha çok kitap okumak. gazeteleri kaçırmamak.

8. ve daha niceleri...

mayıs ayı sonunda bir değerlendirme yapalım bakalım. neler yaptım neler yapamadım görelim.

kedim çok tatlıııııııııııııııııııııııı. catherine koyduk adını, zira yalan rüzgarı'ndaki catherine'in saç renginde kendisi (açık gri). bugünlerde küçük bir enfeksiyon geçiriyor, ama bugün ilaç aldı, toparlıyor. kuru mamaya alıştı, eve alıştı gibi. uyku düzeni yoluna giriyor. ilgi seviyor, tam insan canlısı. zaten evde kime nazının geçtiğini anladı (aka ben), hiç sektirmiyor. canım kuzum.

kedi anası olmak zor işmiş dostlar. eve gideyim de kızım mamasını yemiş mi, suyu da bitmesin, aman tüylerini tarayayım derken sorumluluk almış yürümüş. ama güzelmiş sevdim ben. şu mırıl mırıl uyumasını bile seyretmek yeter de artar bile.

herkeslere tavsiye...

yarın umarım uzuuuuuuuuun zamandır izlemek istediğim bir filmi izleyeceğim, hem de en sevdiğim arkadaşlarımdan biriyle. izlenimler yakında.

iyi geceler. cmtesi 02.53

karışık.

2011-04-29T23:09:00.001+03:00

enteresan hallerdeyim. birileriyleyken cok iyiyim mesela. ama ne zaman ki yalnız kalıyorum, elim her şeye rağmen telefona gidiyor. gitmemeli. hiç iyi değil.

kedimiz geldi, o bize alışmaya çalışıyor, biz de ona.

bir süre her şeyin onu hatırlatıyor olması normal mi? umarım öyledir.

iyi olacağım dostlar. evet.

sizleri severim. iyi ki varsınız.

fin.

2011-04-25T22:53:00.002+03:00

hayatta hiç yapmayacağım dediğim şeyler yaptım şu son 1.5 ayda.

pişman mıyım? hayır. üzgün müyüm? biraz. ama yine patladı diye.

hem de bu sefer patlamasın diye elimden geleni yaptığım halde.

patlayacağı da o kadar belliydi ki. irem'in deyimiyle "gümbür gümbür geliyordu".

önlem aldım mı? çok değil. gelsin dedim. bu sefer gelsin bakalım, nasıl olacak.

uykusuzluktan gözlerimin altı morardı. yine gel dedi gittim. bir gün ankara'ya gittim, hemen beklediğim yere gitti. olur öyle dedim, yuttum.

herkese kapattım kendimi. işim var dedim, onunla buluşacağım dedim.

tek bir kelimesi için gecenin 3'ünde yollara düştüm. kafası karışıktı, çözeriz dedim. hallederiz.

ı-ıh. olmadı. tüm rekabete rağmen, her şeyimi ortaya koyduğum halde, herkes ne yapıyorsun hasta mısın dediği halde, en sevdiklerimi bile dinlemedim, koştuuuum koştum.

eh daaaaaaaaaaan diye çarpmam normaldi. çarptım.

şimdi şarkımız "ara sıra bazı bazı". onun eşyaları yıkanıyor çamaşır makinesinde. gelsin yarın alsın diye.

dün aradı, "kedi getiriyorum size" dedi. tek kabul etme sebebim, ondan bir şey kalsın. biraz daha uzun soluklu kalsın diye.

kalsın da gitmesin diye.

düşününce, o hiç benim olmamış ki. halbuki ne kadar da istemiştim benim olsun diye.

kapıdan çıkarken söylediğime sonuna kadar inanmıştım. "ben seni çok mutlu edecektim". istemedi.

gel dedim gelmedi, ona gitti.

gerek yok dedim. tek ağzımdan çıkabilen bu oldu, "hiç gerek yok."

bunu daha önce kendime söyleseydim daha mutlu olur muydum? belki. ama olsun. çarpayım ki kendime geleyim. şöyle bi silkeleneyim.

2 gündür üzülemediğim bugün bilgisayar karşısında patır patır döküldü. kendimi tutamadım. olsun. iyidir.

http://www.hafifmuzik.org/?p=14308/

gidişat

2011-04-20T18:20:00.003+03:00

az biraz güncellemeyi hakettiniz a dostlar.

1. evi taşıdık, yarın inşallah yeni ablamız evi temizleyecek, sonra bir tur ikea yapmam lazım, odam var (yehuuu) ama çok boş kaldı (ooowww), sonrasında vuhuuu tükan sizin, hemen gelin!

ha bir de ev sahibiyle dünden beri pimapenci için kavga ediyoruz, en sonunda üşüyoruz reissss dicem o olcak. ivit.

2. ev taşıma vesilesiyle suyunu çeken paraları dün karaborsada manu chao bileti satarak kapattım. güzelmiş ama konseri kaçırdığıma da yandım o ayrı.

3. biraz toparlarsam, her şey çok güzel olacak.

4. haftasonu az biraz kendime vakit ayırsam diyorum, hı?

sevgiler!

yaz konserleri

2011-04-08T11:14:00.002+03:00

vuhuuu 20 haziran amy winehouse, 26 haziran jamiroquai!! sonisphere'e gitmeyebilirim, ooo şok! yeni eve taşınıyoruz, paralar suyunu çekiyor, istanbul konusunda hala sorgulayıcı bir tavrım var. stay tuned.

Listeli yaşam

2011-03-25T07:28:00.002+02:00

Dün yaptığım listeler:

1. Aranacaklar
2. Eve alınacaklar
3. Evden (Ankara) alınacaklar
4. Evde Yapılacaklar
5. İşte yapılacaklar

Aranacaklar listem bir hayli uzun, burayı okuyanlardan da o listede baya bi insan var. Hepinizden önce özür diliyorum, sonra bu aralar biraz alıklığıma, biraz da yoğun iş hayatına verin diyorum, zira günde 12 saat çalışıyor gibiyim. Bu haftasonu mesela çok sevdiğim bir arkadaşımın doğumgünü, bu yıla kadar unutmuşluğum yok, bu yıl da umarım unutmam. Zira geçen Pazar aldığım gazeteleri hala okuyamadım, bugün Cuma.

Hayat acımasız ve ne yaparsan yap olmuyor bazen gibi epik bir finalle bitirmek istiyorum. saat 07.30 blog yazıyorum vay be.

durumsal

2011-02-27T17:49:00.002+02:00

Hola a todos!! Yeni şehirde zannediyordum ki her gün bir yazı gönderirim. N'oldu? Patladım:) Daha ne yerleşebildim (almost done aslında), ne herkesi görebildim (ki Cuma akşamı biraz yol katettim, bu hafta toparlayacağımdan ümitliyim), ne de işe alışabildim (takes time, sabes?) Ama olsun, hepsi birer süreç, haliyle sürüyor:)

Peki bu arada neler oldu?

1. Ev: Yerleşme çabalarım sürüyor, oldukça bohem bir hayatımız var, zira 1.5 kişilik eve 2 kişi sığmaya çalışıyoruz:) Eşyalarım her yerde ve benim gibi bir Oğlak burcuna en yapılmayacak şey oldu: Odam yok!!! Evet, ben ki eve girer girmez odasına koşan, müziği ve kitaplarıyla odasının kapısını kapattı mı kendini dünyanın en mutlu insanı addeden kişi, odam yok! Yatağım, sokak kapısından girince sol tarafta:) Bunun da güzel yanı, tüm ev benim odam gibi aslında:) Şimdilik çok sorun yok, birkaç ay sonra yeni bir eve taşınmayı istiyoruz, tek isteğim yatağım ve dolabımın sığabileceği, hatta bir köşesine de müzik setimi kondurabileceğim bir oda. Senden çok şey mi istiyorum bre İstanbul?

2. İş: Önceki işime göre süper hızlı bir ortamdayım. Sabah konuşulan, öğlene yetişmiş oluyor, akşama bambaşka bir şekilde ilerliyor olaylar, derken sürekli bir alert durumda olmanız gerekiyor. Alışma evresindeyim, umarım iyi olur, stay tuned.

3. Ortamlar: Ankara'dayken "İstanbul'da olsam kesin şuna giderdim pffff" dediğim bir sürü olay yine kaçıyor. Ya başka bir programım oluyor, ya tek derdim eve gidip uyumaktan ibaret:) Ama olsun düşününce yine bir sürü şey izledim, şöyle:
- Daha önce bilet aldığım Olafur Arnalds konserine gidemedim, hem de gitmeme sebebim hiç mantıklı değil:) Ama sonrasında hiçbir habere bakmadığım için çok üzülmüş değilim.
- Cirque du Soleil izledim, arada da bir süredir görmediğim bir sürü arkadaşımı gördüm, süperdi. Cirque du Soleil ayrıca süperdi, gönül ister diğer gösterileriyle de gelsinler, bol pozitif gönderelim hep beraber por favorrrrr.
- Bir de Büyük Ev Ablukada izledim. Çaktırmadan çaktırmadan inanılmaz popüler olmuşlar. Herkes ezbere öğrenmiş şarkıları. Aaaaa şok. Babylon tıklım tıklımdı, koşarak kaçtık çıkışta. Ama sahneleri çok iyi, umarım yazın açıkhava bir yerde çıkarlar da hoplaya zıplaya dansederek izleriz.

İşbu satırlar Esenboğa Havaalanı'nda yazılmıştır. Kontrol ettim, Ankara yerinde duruyor. Sevgiler...

Bir ömür törpüsü olarak Turkcell

2011-01-24T15:23:00.003+02:00

Selamlar mobil dünyanın eşsiz neferleri! Geçtiğimiz hafta Turkcell'e bayıldığım zilyonlarca lira sonucu hattını sorgulayan bir insan olarak biraz içimi dökeceğim buraya. Her şey geçenlerde "öeh neden 50 tl'lik kontörüm hoop diye gidiyor" diye düşünmemle başladı. Zaten ne paramın hesabını, ne de kontörümün hesabını bilen bir insan olarak, telefon konuşmalarıma şöyle bir bakmam yeterli oldu. Neyse, Turkcell "Her yöne 10 dakikası 50 kuruş" diye reklam yaparken, buna çok da itibar etmemek gerekiyormuş, turkcell.com.tr'ye girip o küçücük karınca duası kıvamındaki yazıları da bir bir okumak gerekiyormuş. Bu her yöne 10 dakikası 50 kuruş olayı, aylık 300 dakika ile sınırlıymış, sonrasında haşırt haşırt dakikası 40 kuruş oluyormuş. Tabii ben de o küçücük yazıları okumadan Turkcell'e şikayet maili atmıştım. Kendileri önce beni cumartesi sabahı 09.02'de arayarak ilgilerini belli etmişler. Tabii ulaşamamışlar, akabinde Pazar öğlene doğru aramışlar, yine ulaşamamışlar (evet uyuyorum), sonrasında "Her yöne 10 dakikası 50 kuruş aylık 300 dakika ile sınırlıdır." şeklinde özetlenebilecek bir e-mail geldi. İşte şu anda Vodafone tarifelerini incelemekteyim. 9 sene sonunda delirttin beni Turkcell, tabii ben başka operatöre geçersem peşimden valide, teyzelerim ve kuzenlerim de geçecek, bunu da biliyorsun değil mi?

Time is on my side

2011-01-20T15:46:00.005+02:00

Bugün birisi bana Rolling Stones'dan "Time is on my side"ı armağan etti, beni anlatıyormuş bu şarkı. Çok da sevindim, aha da sözleri:

Time is on my side, yes it is

You're searching for good times, just wait and see

You'll come running back

You'll come running back to me

Time is on my side, yes it is

'Cause I got the real love the kind that you need

You'll come running back

You'll come running back to me

Go ahead baby go ahead, go ahead and light up the town

Baby, do anything your little heart desires

Remember, I will always be around

One day you're gonna come back

Do you know that you can shine for me, just screamin' out

Go, go, go

Time is on my side, yes it is

'Cause I got the real love the kind that you need

You'll come running back

You'll come running back to me

Time, time, time is on my side, yes it is

Kırıka & Ayyuka

2011-01-19T17:19:00.004+02:00

Kırıka & Ayyuka, ikisi de pek sevdiğim gruplardan, beraberce 26 Şubat'ta Salon İKSV'delermiş. vuhuuuuu hemen bizim listeyi güncelleyelim bu vesileyle:

10 Şubat Perşembe - Òlafur Arnalds @ Salon İKSV
11 Şubat Cuma – Vega @ Bronx Pi Sahne
19 Şubat Cumartesi – Cirque du Soleil @ Abdi İpekçi Arena
23 Şubat Çarşamba – Büyük Ev Ablukada @ Babylon (yehhhuuuu)
26 Şubat Cumartesi – Kırıka & Ayyuka @ Salon İKSV
Şubat sonu / Mart başı – Kutluğ Ataman “İçimdeki Düşman” @ İstanbul Modern (Biraz merak ediyorum, ama tam da değil:P 6 Mart’a kadar)
Mart ayında – Frida Kahlo ve Diego Rivera Sergisi @ Pera Müzesi (20 Mart’a kadar)
Yine Mart ayında Pera’daki Oryantalist Resim Koleksiyon Sergisi
23 Mart’ta İstanbul Modern’de başlayacak “Kayıp Cennet” sergisi – dijital medya meraklılarına duyurulur.

Black Swan

2011-01-19T16:25:00.006+02:00

Bugün ofistekilere Black Swan’i anlatırken aslında biraz haksızlık ettiğimi farkettim, böylesi bir film daha uzun bir yazı hakediyor. Çok da spoiler vermeden kısaca bahsetmeye çalışacağım, Türkiye’de gösterime giriş tarihi 25 Şubat bu arada, o zamana kadar bekleyebilirseniz sinemada izlenesi –ama sinemada korkarım derseniz, mutlaka evde izlenesi- bir film. Ben şahsen evde (hatta Eda’da) ve 4 kişi izlediğimiz için çok mutlu oldum. Zira elimle gözlerimi kapattığım anlarda “Aç aç, geçti” diyen birileri vardı yanımda.

Black Swan, Nina’nın (Natalie Portman) rüyasıyla açılıyor. Daha sonra annesinin hazırladığı yarım greyfurttan oluşan kahvaltısını yapan Nina, provasına doğru yola çıkıyor. Sonrasında Kuğu Gölü’ndeki başrolü almak için “çektikleri” ve bu rolün altından kalkmak için “geçirmek durumunda kaldığı” değişim anlatılıyor, tabii Aronofsky tarzıyla. Bence Requiem for a Dream’den de, Pi’den de farklı bir film Black Swan, illa başka bir şeylere benzetmek gerekmez ama buram buram Aronofsky kokan bir film değil kısacası. Onun dışında, zaten Altın Küre’yi de kazanan performansıyla Natalie Portman, Oscar’ın en büyük adaylarından biri olarak gösteriliyor, ki Léon’u izlemek için haftalarca Pazartesi sabahları yataktan sürünerek kalkmış biri olarak (Bkz. Pazar geceleri-Parliament Gece Sineması-Star TV, hatta Interstar, oh yes), uzun süredir Portman’ı adının önünde hatırlanacak bir performansla izlemediğim için üzülüyordum, iyi oldu. Hele ki sanat camiasının o baskıcı ve egosu-tavanda atmosferinden bihaberseniz, kesinlikle o gözle de izlenmesi gereken bir film.

Filmi izledikten sonra da Jim Carrey’nin Black Swan performansını izlemeniz şiddetle tavsiye edilir.

Bu arada, sanırım 2011’in sadakasını peşin peşin veriyor olacağım yakında, bu aralar negatif enerjiyle doluyum, beddualarımın adresi belli.

büyük ev ablukada

2011-01-18T17:30:00.003+02:00

"büyük ev ablukada", indie'sinden bir grup. eskişehir tadında, vokalisti zaten bizim "barfu", bir de üstüne üstlük alican tezer&okan kaya var diollllaaar. daha önce de yazdım, 26 ocak'ta saloniksv'deler. Şu da myspace adresleri:

http://www.myspace.com/olmadikacariz

biraz çabayla konser albümlerini de indirebilirsiniz, ama artık bir google'layıverin, emeğe saygı.

Melgü'den eğlenceler: Xbox'tan Behzat Ç.'ye bir haftasonu günlüğü

2011-01-17T17:18:00.004+02:00

Hello diyırs. Çok hareketli bir haftasonu geçirdim de uzun zaman sonra, hemmmmen anlatiyim istedim:) Tabii bu hareketliliğe dayanamayan bünyem dün tüm günü uyuyarak geçirdi, bir tek Behzat Ç. izlemeye uyandım, üstüne bu sabah da sürünerek kalktım... Olsun seviyorum boş gezmemeyi ordan oraya koşturmayı, hele Ankara’daki son günlerimi geçirirken.

Cuma akşamı, tüm hafta boyunca Engin’e “Hadi ‘black swan’i indir, hadi izlicezzz” dememin üzerine, Eda, Engin ve Ahmet üçlüsüyle son dönemin en çok konuşulan filmlerinden “Black Swan”i izledik. Yine bir Aronofsky filmi göreceğimizin bilincindeydik, ama bu kadarını ben tahmin etmemiştim. Gerim gerim gerildik, öyle ki 2 günde açılamadım. Yine de ben filmi beğendim, ama oldukça “keskin” bir yapıt olduğunu söyleyebilirim, Cuma iş çıkışı değil de, daha kafanızın rahat olduğu ve hazırlıklı olduğunuz bir zaman izleyebilirsiniz bence:) Natalie Portman Oscar alırsa, gayet hakedip almış olacak, onu da söyleyelim.

Cumartesi akşamı ise yine işçet’ten bir doğumgünü kutlaması için toplaşıldı. Önce Cafe Botanica’da yemek yedik. Meksika mutfağı olarak biraz zayıflar, quesadilla, enchilada ya da fajita yemeyiniz. Onun dışında sebzelerle dolu tabakları çok başarılı gözüküyordu. Bir de güzel Şili şarabı içtik ki mmm.. Gayet güzel bir mekandı, bir de biz çıkarken canlı müzik başladı, Ortaçgil şarkılarının tüm çekiciliğine rağmen ayrıldık :) Sonra işçetinin abisi (haliyle benim de uzaktan abim:D) Engin Abi’nin Bestekar’da yeni açtığı mekana gittik; “Aura Vip”. Bestekar evlerini hep severim zaten, hem şehrin kalbinde, hem de gayet güzel evlerdir (Bkz. La casa de Ali Nazım & Damla). Burası da bir Bestekar Sokak evi, odalara Rockband, Play Station, Xbox konulmuş, gidip dünyanın en rahat koltuklarında doyasıya eğlenebiliyorsunuz. Biz de önce 5 tane Metallica patlattık RockBand’de (kim söyledi tahmin edersiniz:D we’re off to never-never-laaaanddddd divildidivivididüüüüüüü), sonra birer ikişer eksilen insanların peşinden Xbox’a daldık ve tüm apaçi danslarını gerçekleştirdik:) Buradan çekiştirilerek çıkartıldım efenim, bana kalsa sabaha kadar orada “talk too much” hareketi yapacaktım – eli bele koyup diğer elle çok konuşuyorsun hareketi yapmak – ama yolda aldığımız pasta henüz yenmemişti, onu yemek için de Tunalı’da Old City (tüm Eskişehir esprilerini yaptım, no need) adlı mekana doğru yol aldık. Burası da küçük güzel bir mekandı, terası yazın güzel olur gibi gibi. Neyse burada da pastamızı yiyip hediyelerimizi verdik duvardaki posterlere bakıp eğlendik ve bir Cumartesi gecesi de böyle bitti. Tabii uzun süredir hareketliliğe alışkın olmayan bünyem dün uykuya verdi kendini, sadece kalkıp Behzat Ç. izledim, onu da iyi ki izlemişim, süper bölümdü, “seviyorum merkeeeeeezzz seviyoruuum”. CcC Harun reyiz CcC. Ayrıca, kesin “Tol” satışları artacak, söylemedi demeyin. “Yoksa gizli solcu mu la bu kız?” dedin ya Harun, muhteşemsin la ne diyim. Murat Uyurkulak okumayan zaten bizden değildir. Canan Ergüder'i de bu bölümde ilk kez sevdim, savcı ablanın hastasıyık.

Yarın akşam da Eskiyeni’de Oi Va Voi konseri var, umarım biletler henüz bitmemiştir. Bu arada Eskiyeni yeni yıl için süper takvimler ve kitap ayraçları hazırlamış (Sadri Alışık, Bob Marley, Janis Joplin ve Leonard Cohen’li), geçen Perşembe hemen biraz attık çantaya. Teşekkürler gencolar.

okuma aşkı

2011-01-12T17:38:00.004+02:00

Çantama atmam için beni bekleyen onlarca kitaba rağmen, yine dayanamadım bir sürü kitap sipariş ettim. Barış Bıçakçı’yı çok merak ediyordum uzun zamandır, şimdi 3 kitabıyla dünyasına giriş yapacağım, yorumlarımı yine burada yazarım. En son yine aynı şekilde 3 kitabıyla başladığım Alain de Botton beklediğim etkiyi yaratamasa da, bu sefer Barış Bıçakçı’dan umutluyum. Zira edebiyatta yerel tatların her zaman bir adım önde olduğunu düşünürüm (şaşırmayınız, özellikle şiirde çeviri en korktuğum şeylerin başında gelir!).

Bunun dışında son dönemde Ahmet Ümit’in İstanbul Hatırası’nı okudum. Sonu biraz hayal kırıklığına uğratsa da, özellikle İstanbul hakkında verdiği bilgilerin aşkıyla 2 günde bitirdim, tavsiye ederim. Onun peşinde arkeolojiye doyamadım, bir tavsiye üzerine Tom Knox’tan “Yaratılış Sırrı”nı okuyorum şu aralar. Çevirisi oldukça güzel, biraz “Avrupai” bir bakış açısıyla yazılmış, özellikle büyük ölçüde Şanlıurfa’da geçtiği için bunu daha iyi hissedebiliyorsunuz, ama oldukça akıcı bir kitap gibi. Bunun peşinden Şanlıurfa’ya tekrar gitmek farz oldu (insan bir yere sadece kuzeninin düğünü için gitmemeli, ok, ok, i know guys).

Sonrasında, Bilkent’te okuduğum yıllar boyunca kütüphaneden belirli aralıklarla alıp okuyamadan geri verdiğim “Saatleri Ayarlama Enstitüsü”nü en sonunda satın aldım, kütüphanemde olunca mutlaka okurum nasılsa diyerek. Tutunamayanlar hala okunmadı, okunacak. Onun dışında “Siyasi Düşünceler Tarihi” ve bir iki tane Saramago’m var listede. Bir de Bıçakçı’larla beraber gelecek “Ne Nedir?” var, heyecanla bekliyorum. Bunlara ilave kim bilir neler gelecek, aha evet, asıl “Fahrenheit 451” var senelerdir okumak isteyip okuyamadığım. Pffffffffffff 2011 sonuna kadar hepsini bitirmiş olursam çok sevineceğim diyır b’log.

Yepisyeni bir sene

2011-01-04T16:23:00.005+02:00

Hello sevgili blogseverler! Bugün küçük bir heyecanımı sizlerle paylaşıp sonrası için kendime hatırlatma notları yazacağım.

Bazılarınız biliyor, önümüzdeki ay bu zamanlarda şehir değişikliğine gidiyor olacağım. Yeni yaş, yeni yıl, yeni iş, yeni şehir oldu benim için. Yeni bir hayat gözüyle bakıyorum ve açıkçası 2011’den herkese göre biraz daha fazla umutluyum (patlama ihtimali mahfuzdur).

Yeni şehirde yapmak istediklerim her geçen gün aklımdan geçiyor, tarih sırasıyla şuraya yazayım da, unutursam bir blog tıkı yeterli olsun.

2 Şubat’ta eğer gitmiş olursam James Walsh Unplugged @ Babylon (ODTÜ’ye kadar gelen Starsailor’ı izleyemememin acısı ancak böyle çıkar, ayağımın tozu ile James Walsh izleyerek)

11 Şubat Cuma – Vega @ Bronx Pi Sahne

14 Şubat haftası – Cem Yılmaz @ Maslak Show Center ,

19 Şubat Cumartesi – Cirque du Soleil @ Abdi İpekçi Arena

Şubat sonu / Mart başı – Kutluğ Ataman “İçimdeki Düşman” @ İstanbul Modern (Biraz merak ediyorum, ama tam da değil:P 6 Mart’a kadar)

Mart ayında – Frida Kahlo ve Diego Rivera Sergisi @ Pera Müzesi (20 Mart’a kadar)

Yine Mart ayında Pera’daki Oryantalist Resim Koleksiyon Sergisi

23 Mart’ta İstanbul Modern’de başlayacak “Kayıp Cennet” sergisi – dijital medya meraklılarına duyurulur.

Bunun dışında, malum taşınma hadiseleriyle kaçırmakta olduğum bir iki “okazyon” var, onları da yazayım, gitmek isteyenlere itinayla tavsiye..

14 Ocak – Athena Unplugged @ Babylon (Hoş bu unplugged olduğu için, Athena’yı en kanlı canlı haliyle izlemek isteyen beni çok da üzmedi)

26 Ocak – Büyük Ev Ablukada @ Salon İKSV

Fotoğraf da bu seneki doğumgünü dileklerimi üflerken.. Bakalım neler bekliyor 26'mı?

edit: Yine eski yayıncıların krallarından Koray'ın blogunda görünce öğrendim! Òlafur Arnalds da görüle! 10-11 Şubat @ Salon İKSV vuhuuuu

http://artperest.blogspot.com/2010/12/olafur-arnalds-istanbulda.html

sıkıntı

2010-10-16T07:17:00.003+03:00

insan neden çalışır? gerçekten severek yaptığı işten para kazanan kaç kişi var aramızda? zira ben bir iki tane tanıyorum sadece. para kazanma ihtiyacı olmadan, midesine ağrılar girerek tüm vaktini ayırdığı bir işi olan ben hayatımın nereye gittiğinin farkında mıyım?

kafam çok karışık be ya.

her neyse 92.5 var teksas'ta lone star diye bir radyo istasyonu. tek eğlencem bu. ivit.

bir yorgunluk kahvesi

2010-10-04T22:33:00.001+03:00

"bir yorgunluk kahvesiyle
bana her şeyi anlat isterdim."

halbuki ne kadar mutlu olabilirdik, sen, ben, kahvemiz ve blonde redhead'imiz.

Suriye'ye gittiydik ciğerim

2010-09-24T11:35:00.011+03:00

Merhabalayıng. Temmuz’dan beri blogu boşlamışız yine. Bir ara senede bir yazabildiğim düşünülürse yine iyi bir oran, mevsim başına bir blog yazısı düşürmem. Bugün de iyimser tarafımdan kalkmışım belli ki.

Eski yazılara bakınca gördüm ki, yazmaya söz verdiğim bazı şeyleri yazmaya mecalim kalmamış. Mayıs’taki Suriye gezisi ya da Haziran’daki Sonisphere Festivali gibi. Ağustos’a da Hollanda’da girdim ayıptır söylemesi. Çeşme’de kapatmayı hayal ederken, yine Fort Worth’te kapattım o ayrı. Eylül de biraz aile, biraz arkadaş ziyaretleriyle geçiyor. Ekim’de de her haftasonuna neredeyse bir düğün düşüyor. Hal böyle olunca ben bir “planning freak” (planlama manyağı- İngilizce yazınca daha havalı oluyor ivit.) olmayayım da kim olsun. Neyse, yine kıyamadım, birkaç cümle söyleyeyim tüm bu bahsettiklerime dair.

Sene başında, bir gün validaaanım gelip Mayıs’ta Suriye’ye gideceğiz gelir misin dedi, hiç umudu yoktu tabii olumlu cevap vereceğimden. “Gelirim tabii” dedim ve böylece Ortadoğu’ya açılma (aka BOP) planımızı yapmış olduk. Milyonlarca takı, onbinlerce şal alacağım, kimbilir ne değişik şeyler olacak şeklinde hayallerime başladım haftalar öncesinden. Öncesinde 2 gün İskenderun’da kaldık. İskenderun’u daha önce görmemiştim, çok güzel bir yer, gitmeyenlere mutlaka tavsiye ederim. Hatay’a bağlı olmasına rağmen, Hatay’dan büyük diyenler de var, yaptığım bazı hesaplar da bunu doğrular nitelikteydi (bir araştırmacı gazeteci olarak melike). Neyse İskenderun itinayla gezildi dostlar, zakkumlarla fotoğraf çekildi, künefeye doyuldu (tek adres Petek- eski orduevinin arkasında, kışlık Petek diye geçiyor, zaten görünce girmemeniz elde değil). Bu arada çok enteresan, deniz kenarındaki yerlerde (yeni terminolojiyle “sahillerde”) tüm yerleşim deniz kenarına kurulur, kesinlikle denizin şehrin merkezi olduğu hissettirilir. İskenderun’da böyle bir durum yoktu. İlçe halkı denize o kadar alışmış gibiydi ki, “ha orda da deniz var işte yaaani” tadında, herkes kendi işinde gücünde takılıyordu. Bu halini çok sevdim, deniz bizim hayatımızın bir parçası diyorlarmış gibi. Yemeklerine zaten bayıldım. Bir akşam yemeğini Mikado’da yedik. İnanılmaz bir humusları var. Zaten etle çok aram olmadığı için ben humus kısmıyla ilgilendim. Bizim normalde yediğimiz humus kadar tahinli değil, tam benlik yani. Tabaklar dolusu humus yedim 2 gün boyunca. İyi ki de böyle yapmışım, zira Suriye’de kebaptan başka yiyecek bir şey yok gibiydi. Bu nedenle sonraki 3 gün acıkmadım:)

İskenderun’dan 3.günün sabahı saat 5 itibarıyle Suriye sınırına doğru yola çıktık. Otobüsle gitmek biraz zor oldu açık söyleyeyim, sınırda çok beklemedik aslında, ama Şam’a kadar yol git git bitmedi. Haliyle akşam 7 civarı Şam’a vardık. Bu arada rehberimiz tuvalet ihtiyacı için bize gitmemiz gereken tuvaletleri söyleyeceklerini söyledi. Buna ilk önce bir anlam veremedik ama Suriye’de ilk durduğumuz benzinlikte tuvalete gitmeye çalışan ekibin aniden geri dönüşüyle anladık durumu:) Kısacası üç günümüz 38 derece sıcağın altında mümkün olduğunca az tuvalete gitmek için sıvı tüketimini optimize ederek geçti. Şam’a varıp otelimize yerleştik, otelimiz 5 yıldızlıydı ve açıkçası çok değişik bir mimarisi vardı içerden. Ben beğendim, biraz gökdelen kıvamındaydı, tabii biz 1. katta olduğumuzdan Şam manzarası pek göremedik ama olsun. İlk akşam Kasyon Dağı’na doğru yola çıktık. Burada biraz Şam manzarası seyredip fotoğraf çektik. Bu arada yolun inanılmaz virajlı ve dik olduğunu söylememe gerek yok sanırım. Suriye trafiği ayrıca bir paragrafı hakediyor, o yüzden onu sonrasına bırakıyorum. Akabinde yemeğe gidildi, burada dansözlü bir eğlenceye katıldık. Ben dansöz kavramına karşı olduğum için gayet somurtarak izledim dansözü. Zaten çok yorulmuştuk, o gece güzel bir uyku ve sonraki gün Şam turu için hazırlık. (Fotoğrafta kaldığımız oteli görebilirsiniz.)

Ertesi sabah kahvaltı beni dumura uğrattı. Sütler çok yağlıydı, çay soğuktu, vs. vs. Kruvasanlarla karnımızı doyurduk, zaten kallavi bir kahvaltı beklememek lazım böyle turlarda, ama ben yine de konu kahvaltı olunca beklentilerimi düşüremediğimden hayal kırıklığına uğradım. Bu arada annemin hep “çingene ruh” diye eleştirdiğim toplayıcılık özelliği günün ilerleyen saatlerinde işe yaradı, açlıktan ölmedik.

Şam’da geçirdiğimiz gün 2 camiye giderek başladık. Bu arada camilerde siyah çarşaf giymeniz isteniyor çoğunlukla. Başka bir olay da, camiilere kadınların ve erkeklerin ayrı bölümlerden girmek zorunda olması. Hatta çoğunlukla bu iki kapı aynı yere çıkmıyor, kadınlar camiinin çok küçük bir bölümünü görebiliyorlar. Hal böyle olunca bu camii ziyaretlerinden pek bir şey anlamadık. Aksine o sıcakta oradan oraya gitmek insanı çok yordu.

Şam’da görmenizi tavsiye edebileceğim yerler Süleymaniye Külliyesi ve Emevi Camii. Süleymaniye Külliyesi’ne Suriyelilerin girişi yasak, enteresan bir şekilde. Türkler girebiliyor, restorasyonu da T.C. Kültür Bakanlığı tarafından yaptırılmış. Son Osmanlı padişahı Vahdettin’in mezarı burada. Biz çok şaşaalı beklerken, oldukça sade bir yapıyla karşılaştık. Meğer mezarının sade olması Vahdettin’in vasiyetiymiş. Yandaki resim de külliyeden. Pek panoramik yapamamışım.

Onun dışında beni tek etkileyen yer Emevi Camii oldu. Emevi Camii’ne Hamidiye Çarşısı’nın içinden geçip girdik. Hamidiye Çarşısı bizim Kapalıçarşı gibi, uzunluğunun 1 km.den fazla olduğu söyleniyor. Sağ taraftaki resimden belki bir fikir edinebilirsiniz. Burada baktığımız şeyler çok pahalıydı, Türkiye’de bulunamayacak hiçbir şey de yoktu açıkçası. Bu arada Suriye’de çoğu yerde TL alıyorlar, olmasa da dolar alıyorlar. Kısaca Suriye poundu almanıza pek gerek yok. Biz biraz almıştık, onu da valide düşürünce zaten TL ve dolara kaldık:) Hamidiye Çarşısı’nda yine de dükkanları dolaştık, biraz pazarlık yaptık. Suriye’de Türkleri seviyorlar, pazarlıkta da iyi olduğumuzu biliyorlar. Alışveriş yapmak isteyenlere taktik verelim.

Hamidiye Çarşısı’nı geçip Emevi Camii’ne geldik. Burası çok hareketli bir bölge. Emevi Camii’ne girmek için yine ekipman eksiğimiz vardı. O nedenle önce annem girdi, biz de babam ve ekipten birkaç kişiyle yan tarafta ilk Türk hava şehitlerinin mezarlarını ziyaret ettik. O yıllardaki havacılık sektörüyle şimdiyi karşılaştırınca insanın içi burkuluyor. Daha sonra turunu bitiren annemden aldığım fularlar ve kendi fularlarımla retro tarzımla camiiye girmek istedim. Yanımda rehber ve ekipten 2 kişi daha vardı. Retro tarz derken şunu kastediyorum sevgili okur, kafamda yeşil bir fular, üstümde fermuarı sonuna kadar çekilmiş mavi sweatshirt, kotumun üstünde de başka bir fular (turuncu puantiyeli) etek yapılmış, ayağımda da klasik pembe superstarlarım. Hal böyle olunca, kapıdaki görevli hoppp nereye şeklinde geldi. Nerelisin dedi, ben de Türk olduğumu söyleyince buyrun dedi. Aynı şeyi Pınar ve Walter’a sorduğunda ise, Pınar neden ne farkediyor nereli olduğumuz demiş, ah Pınişim bazen networkünü kullan dedim:) Emevi Camii önce Jüpiter tapınağı olarak yapılmış (sanırım in ancient times), sonrasında önce kilise, daha sonra da camii olarak kullanılmış. Çok büyük ve görkemli bir yapı. Burada da kadınlar ve erkekler olarak ayrı yerlerden girdik, ancak camiinin içinde zincirle ayrılmış bölümde sağlı sollu yürüyerek rehberimizin anlattıklarını dinleyebildik. Camiinin ortasında Hz. Yahya’nın mezarı var, burada da Arapçamı konuşturarak Hz. Yahya olduğunu anladım. Halep maceralarında Arapça bilgimin faydasını daha ayrıntılı anlatacağım. Emevi Camii’nin bahçesinde de çeşitli fotoğraflar çektirerek Suriye turumuzu tamamlamış olduk. Camiiden çıkınca öğle ezanı okunmaya başladı. Ve sevgili okur, polifonik okunuyor Emevi Camii’nde öğle namazı. 4 müezzin okuyor, önce biri arkada da diğer üçü. Ve itiraf edelim, inanılmaz etkiliyor insanı. Öylece kalakaldık yerimizde. Ezan sonrasında Hamidiye Çarşısı’ndaki kuyumculara girip incilere baktık, inciler oldukça ucuz ama expert olarak valide beğenmeyince biz de pek bir şey almadık. Sonrasında otobüsümüze dönüp Halep’e doğru yola çıktık. Aşağıda Emevi Camii'nden bir fotoğraf...

Halep’e yine gece 8 civarında vardık. Burada yeni açılmış olan Dedeman Oteli’nde kaldık. Bu sefer daha üst kattaydı odamız, biraz artistik Halep manzaralı fotoğraflar çektik. Akşamında yemeğe gidildi, yine kebap hep kebap. Ben salatanın domateslerinden takıldım, biraz da ekmek. Bu arada Türkiye’deki kebapların çok daha güzel olduğunu söylememe gerek yok. Ertesi gün Halep turuna başladık. Öncelikle Halep Kalesi’ne gittik. Kale güzel, bir de hıdrellezde dileklerimizi topladığına inanılan Hz. Hızır’ın mezarı / türbesi burada. 2010 hıdrellezinde de çalışmaktan dileklerini gül ağacına asamamış bir insan olarak dileklerimi burada dileme fırsatı buldum, umarım kabul eder. Kaleden biraz manzara izledik, daha sonra Halep Çarşısı’na doğru yola çıktık. Bu arada benim tuvalete gitmem gerekti. Kalenin önündeki meydanda sıralanmış kafelerden birine girip “Selamınaleyküm. Tuvalet?” dedim, gösterdiler. Çıkarken de “Şükraaan şükran” diyerek çıktım. Arapçamı da böylece konuşturmuş oldum sevgili okurlar.

Kaleden sonra Halep Çarşısı’na geldik. Halep Çarşısı’nın sokaklarının uzunluğunun 10 km.den uzun olduğu söyleniyor. Hamidiye Çarşısı daha görkemli, ama Halep Çarşısı daha sıcak geldi bana. Burada peşimizi bırakmayan bir değnekçi-rehberle gezdik çarşıyı. Burada fiyatlar daha uygundu, pazarlığı bu arada %50’den açın, %10’la bitiriyorsunuz genelde. Ben bir mercan kolye ile bir de taşlı filan bir yüzük aldım. Annemin pazarlık gücü karşısında satıcı adamcağız en son kendi kendine söyleniyordu, biz küfürleri yediğimizden eminiz:) Birkaç tane de fular aldık, ekipte hediye alınacaklara da hem zevk, hem de İngilizce açısından yardımcı olarak alışverişin tadını aldım. Tabii benim “sevilebilirlik” felsefesiyle yaptığım pazarlık annemin “para bende ne istersem onu alırım” felsefesiyle yaptığı pazarlığa yenik düştü, annemin taktikleri her zaman daha çok işe yaradı. Sonrasında turumuz bitti, bizim değnekçi-rehbere 10 TL verdim, “abla bu neee? Bu kurtarmaz” dedi. “Ne kurtarmazı maliyeti mi var ki yaptığın işin, ben sana para sözü vermedim ki” diyerek susturdum elemanı. Bu arada bu bozuldu gitti, babam da yazık anlamadı olan biteni, hala “hoşçakaaaaaaalll” diyordu çocuğa ehehe. Yazınca çok ırkçı görünüyor yaptığım, ama “abla bana gelişi zaten 10 kaat” kıvamına gelmiştik altını çizeyim.

Sonrasında Halep’in sokaklarında otobüsle turlayarak Türkiye’ye geri dönüş yoluna geçtik. Bu arada Suriye trafiği inanılmaz, hani Ankara sabah trafiğini, sabah 09.00 itibarıyle Bakanlıklar önünü 5’le filan çarpın, öyle bir trafik var her daim. Arabalar inanılmaz yakın geçiyor, yayalara zaten yol verilmiyor. Hal böyle olunca yaya olarak gezinmek biraz zordu. Roma trafiğini görmüş bir bünye olarak Suriye’de tırstım diyebilirim.

Halep’ten çıkıp yaklaşık 6 saatlik bir yol sonrası Hatay’a geldik. Burada Mozaik Müzesi’ni gezdik. Ben çok etkilendim, birçok parça var burada, favorim ise fotoğrafta gördüğünüz “Müzeyyen” oldu:) Gitmeyenlere tavsiye ediyorum. Sonrasında Hatay künefesi de yedik, ancak İskenderun’da Petek’te yediğimizin üstüne künefe olabileceğini sanmıyorum. Daha sonra ofisten aldığım sipariş üzerine koşturarak kirece yatırılmış kabak tatlısından aldım. Uzun Çarşı’da bir tur attık, Hanımın Çiftliği dizisindeki Güllü’nün (aka Özgü Namal) kolyesiyle reklam yapan kuyumculara girdik çıktık ve Hatay turumuzun da sonuna geldik. Hatay da oldukça güzel bir şehir gibi duruyor, burada daha çok vakit geçirmek isterdim o ayrı.

Sonrasında yolda yine kebap yiyip İskenderun’a geri döndük. Burada ben hızla çantalarımı toparlayıp ertesi sabah işe gelmek üzere Ankara otobüsüne bindim. Sabah Halep’ten aldığımız inanılmaz tatlılar ve Hatay’dan aldığım kirece yatırılmış kabak tatlısıyla ofise geldiğim için oldukça sıcak karşılandım, zaten hepsi yaklaşık 1 saat içinde tükendi:) Bir Suriye gezimiz de böylece bitmiş oldu. Fahir’in deyimiyle “et yidikh”.

Yazının başında “birkaç cümle yazayım” derken sayfalar doldurmuşum, haliyle diğer konular sonraki postlara kaldı. Stay tuned bebeler.

ruh hali

2010-07-22T21:52:00.002+03:00

hellongen. bilmeyenler için pms: her an her şeye ağlayabilme ve kızabilme potansiyeliniz var, misal pazar gecesi jet lag olduğumdan kelli uyuyamıyorken bunalıma girdim, hayatın anlamını sorguladım ve tam bir saat ağladım, evet bir saat! ve de nasıl bir ağlama anlatamam. sabah kalktım zaten 3 saat filan uyumuşum, üstüne bir de gözlerim şiş ve kırmızı! neyse makyajın nimetlerinden faydalanıp ofise bir celebrity edasıyla 100" gözlüklerimle girdim, annemden başka soru soran olmadı. (evet tabii ki "ağladın mı sen?" sorusu geldi, "ne aalaması anne yeaaaa uyuyamadım hmmmfffh" dedim geçti.) bunun ötesinde mideniz çöp öğütme makinesini andırıyor, az önce sanırım yarım kilo ceviz yedim. ceviz ne yaaaa?? aaaa.. doyma hissi / tat alma hissi kayboluyor, sadece vakit geçsin durumu mevcut. evet. üstüne üstlük akşam da evde iş yapmanın tadı başka bir yerde yok. yarım kilo cevizin üzerine word dosyası açtın mı derseniz, size cevabım koca bir hayır dostlar. hayır.

onun dışında hafta başına bir konser düşürmeye özen gösteriyorum. dün akşam sabah 8'de radyo odtü dinlememin ödülü olarak bedava yeni türkü konserine gittim. meğer tüm şarkılarını ezbere bilirmişim. hatta herkes aynı düşüncelerdeydi. yaşlandı diyenlere inat 2.5 saat yerinde durmadı derya köroğlu. süperdi. ki ben sonisphere 2010 görmüş birisiyim (ehe).

acaba hollanda vizem çıkar mı? uçakta yer kalır mı? her şeyim son ana kalmasa daha mı iyi olur, yoksa bu benim hayat tarzım mı? tıpkı mobiliteliğim gibi.

bir kontes edasıyla twinings - lady grey tea çayımı içerken hepinize selam ederim. sonisphere'i de anlatıcam tamam söz, god damn it!

karar

2010-07-15T07:41:00.001+03:00

güzel kararlar aldım dostlar. korkmayın, hepimizin iyiliği için olacak hepsi.

haftaya uygulamaya geçiyorum. tabii üşenmezsem.

hadi bakalım.

uzak

2010-07-14T06:17:00.003+03:00

şu aralar aklıma gelen çoğu şeyin seninle ilgili olması ne acayip. bugün beni mor&bordo aleminden çıkarıp zorla turuncu kazak aldırdığın gün bile geldi aklıma. sonra hem kendime hem sana kızdım, aramıza mesafeler, başka insanlar koyduğumuz için. en çok da kendime kızdım senin aklına uyduğum için. yolda gördüğüm zencinin geyiğini bile senle yapamadıktan sonra ne anlamı kaldı?

benim de istediğim hayatı yaşayacağım günler çok yakında, o da ayrı. "snoopy is cool".

vega - hafif müzik, bu yazının şarkısı.

back to the future - vol.2

2010-05-26T23:09:00.006+03:00

yine 1 sene olmuş blog yazmayalı ohooooo.. bir yandan da işyerinden blog yazabilen insanları çok kıskanıyorum itiraf edeyim. zira işte bütün gün bilgisayar başında oturduktan sonra bir de eve gelip bilgisayar başında oturmak hiç içimden gelmiyor. haliyle blog fikirleri gün boyu aklıma gelip gelip sonra unutulup gidiyorlar. neyse, anlatacak çok şey var, ama bir yandan da hepsini istediğim gibi yazamayacağım sanırım, şimdiden özür sevgili okur.

birkaç sene öncesine gittim bugün, aşk acısı çekme durumlarına. uğruna sersefil olup her yerde ağladığım adamı düşündüm. aşkından yataklara düştüğüm, otobüste okulda kütüphanede, yer ve zaman kavramından bağımsız aşkından öleceğimi sandığım adam geldi aklıma. şu anda ne yapıyordur? diye kafayı yediğim anlar, en ufak ipucundan milyonlarca şey çıkarmaya çalıştığım zamanlar geldi. bir yandan içim sızladı, kimseyi bir daha öyle sevemedim diye, bir yandan da sevindim ulan iyi ki kimseyi öyle sevemedim diye. kalbin kabuk tutması hatta "yağlanması" iyi bir şey belki de. hoş birkaç ay sonra daha beter olacağım diyor içimden bir ses, ama şimdiden hazırladım rakı ortamını, 2 gün 2 gece ağlayıp döneceğim. sonra hayatıma devam ederim ya, nelerde etmedik, allah başka dert vermesin. sübhaneke dinimiz amin.

onun dışında yoğun bir yaz sezonu bekliyor bizi. temmuz sonuna kadar takvimim tamam neredeyse. oha hatta ağustos ortası diyelim. daha sık blog yazmaya çalışacağım söz, aklıma gelenleri not bile alırım belki gün içinde. oh wow.

ahhaaaa, o diil de (en sevdiğimiz laf), lost'un son bölümünü izledim dün. evet lost geyiğine gireceğim sevgili okur, mecburen bunu yapmak zorundayım, senin iyiliğin için korkma. diziyi 4. sezonun başında iyice kopmaya başladığında bırakmıştım, ondan sonra da izlemedim. dün her yerde sonunu okuduktan sonra, bir arkadaşım son bölümü indirdim ama tırtmış yaa dedi, daha doğrusu deme gafletinde bulundu. ben de aniden sihirli kelimeleri söyleyivermişim (4 harfli baş harfi a). meğer o kadarını bilmiyormuş, spoiler'ın allahı oldu mu, oldu. ehehe sonra gittik mecburen seyrettik, oh be, 3 senemi kurtarmışım resmen, o kadar mutlu oldum ki. yine bağlamışlar mı kiliseye vitraya ışığa. arkadaşım abd menşeili bir yapım da, bir eser de kiliseye bağlanmasın ya. yuh. hadi her şeyi geçtim, ulan sayid'i nasıl kilisede bağladınız, bak sinirlendim şimdi. neyse. paulo coelho'nun son kitabı brida için de aynı yorum yapılıyor, yanına yaklaşmadım bile.

onun dışında geçtiğimiz sene çok güzel türk filmleri izledik, başka dilde aşk en favorim oldu. hatta o kadar sevdim ki tekrar izlemeye korkuyorum, bir süredir dvd odanın köşesinden bana bakıyor. birsen tezer - cihan albümü geçen senenin en iyisiydi benim dinlediklerimden. kendisini geçtiğimiz ay canlı da dinleme fırsatı buldum, çok şanslı bir insanım, rabbimin sevdiği kuluyum. mis.

ben de lost'tan etkilendim herhalde, gelip gidip tanrıya bağlamışım paragraf sonlarını. neyse bi uyusam geçer sabaha bişiciim kalmaz, no te preocupes.

sağlıcakla kalın, tez vakitte görüşeceğiz, söz.

p.s. bu sene yapmayı istediklerimi, 2 hafta önce yaptığım suriye gezisini, bir de biraz daha gezdiğim gördüğümü anlatayım bir sonrakinde. şimdiden yazdım ki sonra unutmayayım örtmenim. saygılar.

beni bu güzel havalar mahvetti

2009-05-20T22:37:00.000+03:00

Baharı göremeden yaz geldi a dostlar!! Dışarısı 28-30 derece, akşam 9’da bile üstümüzde tişörtle oturabildiğimiz günler geldi aniden. Ve fakat daha yeni mavi montumu bile giyemedim, baharı atladık da yaza zıpladık, pek fena oldu mayıs’ın ortasında bu havalar.. pazar günü de pişti sezonunu açtık, duymayan kalmasın, evet evet, bildiğimiz pişti ayol! Hem de böyle hırslar yaparak oynadık, king’e mecalimiz kalmadı diyim anlayın siz nasıl bir hava hakim, nasıl bir kebap yapmaca isteği var bünyelerde. Çoook fena tatilim geldi, hem de en denizlisinden üüüf üf.. neyse.. pasajlarda ucuz kitap, ucuz giysi aramayı da özledim, iş hayatı yetti mi ne? Leonard Cohen biletleri de hayvannnnnn gibi pahalı, çıkmazdayım ve bunalımdayım pek tabii.

Ama geçenlerde biri bana beni “inanılmaz” bulduğunu söyledi, mutlu muyum ne!

modern türkiye

2009-05-10T12:54:00.003+03:00

proje müdürümüz anlattı geçenlerde, amerika'dan bizim uçağı yapan şirketten bir grup gelmiş geçen sene analiz yapmak için. adamları gezdirirken bir tanesi "woooouv (amerikan nidası) ankara ne kadar modern bir şehir." demiş, bizimkiler de "allah allah nereden çıktı?" demişler, ankara'nın modern olmamasından değil de, hani bir anda nereden aklına esti be adam şeklinde.

adam da "baksanıza her yerde starbucks var." demiş.

fıkra gibi değil mi sevgili blog-takip-edicisi?

amerikan mantığı apayrı. dünya neden böyle bir yer daha rahat anlayabiliyor insan bazen.

süper babaanne reloaded

2009-05-10T12:52:00.002+03:00

bugün anneler günü malum, sabah babaannemi aradık kutlamak içün. annemle konuştular ilk, nasılsın napıyorsun muhabbetlerinde şöyle buyurmuş kendisi:

"yavrum her işimi hallettim, para olunca her şey kolay. napolyon bile ne demiş? 'para, para, para' demiş. yaaa."

ahahaha, evet bunları söyleyen aşağıda resmini gördüğünüz 87 yaşındaki babaanne. hahayt. çok yaşa kuzum e mi?

yasemin mori

2009-05-10T12:43:00.002+03:00

Ne zamandır aklımdaydı aslında yasemin mori kızımız hakkında bir yazı yazmak (“aslında bir konu var” diyip şarkısıyla da gönderme yaparım oley). Barcelona’dan yeni döndüğüm günlerdi, 2 hafta boyunca (massive attack konserine kadar ehe) “olm nereye döndüm ben”, “manyak mıyım niye döndüm” derken (barcelona’dan ankara’ya sevgili okur, boru diil yani) televizyonda değişik bir klip dönmekteydi, minik bir kız “aslında bir konu var” diyip şarkının sonlarına doğru da kreşendolara atıyordu kendini. Neyse ben bir iki baktım, o aralar bunalımda olduğumdan çok da yüz vermedim (yaseminciğimin de çok umrundaydı). Sonra masstival görüntülerinde izledim kendisini sanırım, ayyy çok heyecanlı, çok sıcak diye düşünmüştüm. Sonbahar gibi aslı albümünü aldı, arabada bir-iki şarkı dinledik, aa güzel ya aslında diye düşünüp ben de aldım albümü. Ve efendiiiiim 2008’in en beğendiğim albümlerinden biri varmış meğersem tam da orada. Her sabah “arjantin”e uyanır oldum, “kuzgun” dinlemeden evden çıkmaz, “bırak bu rock’n’roll”u demeden gün geçirmez oldum. Sonra yine bir İstanbul turunda emek kafe’de kahvaltı yapmak üzere arka masamıza geldi, bizim yanımızda da cd’si vardı, tabii ki büyükelçi olarak ben gidip cd’yi imzalattım (cd irem’de o ayrı). Çok şeker şirin bir insandı, ben masalarına doğru “merhabaaaa” diye yaklaşırken korku dolu bir “merhaba?” çaktı, sonra elimde cd’yi görünce “Aaaa” dedi sevindi ehehe kendi kalemiyle imzaladı hatta. Ben de yaa şöyle beğendik böyle beğendik gibi saçmaladım her zamanki gibi.. Giderken de bize hoşçakalıııın dedi, ben de tam hesap ödemek üzere kredi kartımı çıkarmış olduğumdan, elimde kredi kartım “Görüşürüüüüz” diye el salladım (kapitalizm rulez). Daha da kendisini görmedim, dün akşam da konseri vardı, evde uyumak çok tatlı geldi, ondan gidemedim ama en kısa zamanda mümkünse yazlık elbiselerle canlı canlı dinlemek lazım morimizi. Hala dinlemeyen varsa hemen yönlendireyim sizi bir lastfm, bir de myspace’e, beğenin alın. Bu arada lastfm paralı olmuş, yine depresyondayım.

http://www.myspace.com/yasemori

http://www.lastfm.com.tr/music/Yasemin+Mori

p.s. en sevdiğim resmini koyuyorum ahanda, elbise şahane yeaaa..

hıdrellez

2009-05-10T12:40:00.002+03:00

Eskişehir’de lojmanda oturduğumuz günlere dair en belirgin anıların başrol oyuncuları, hıdrellez akşamları annemle babamın güzelleştirme çabaları sonucu bir nebze olsun bahçeye benzemiş bahçemize inip gül ağacına astığımız kırmızı kesecikler ve ağacın dibine oradan bulduğumuz bir dal yardımıyla çizdiğimiz dileklerdi. O zamanki dileklerim şöyleydi, “güzel bir evimiz olsun”, “güzel bir okulu kazanayım”, bir de sağlıklı olalım diye sağlığın s’sini çiziyordum sanırım.. Sonra o kesecikleri gül ağacından alırdı annem, cüzdanımızda taşırdık ta ki bir sonraki seneye kadar.

Ankara’ya geldiğimden beri hıdrellez etkinliği yapmıyormuşum galiba. Eda’yla geçen konuşurken Eda dedi hıdrellezde naapsak diye. Aaa dedim bizim evde kesecikler var, ben getiriyim, yaparız bi model dedim. Pazartesi gece eve gittim, kesecik arıyorum, başka zaman her yerde yüz tane olan kesecikler tabii ki ortada yoktu ben aradığım için. Neyse güç bela bir tane kırmızı buldum benim bozuk paraların arasında. Annem de odasından bir tane “punk” kesecik getirdi, yeşilli beyazlı kareli, ehehe. Bir tane de yedek gri bulduk, onları aldım gittim Salı akşamı Eda’ya. Bu arada nasıl yağmur yağıyor anlatamam, arabayı park ederken, küçük bir gölün içinden çıktım resmen. Neyse koşarak Eda’ya gittim, zaten daha dileklerimi hazırlamamışım, eheuh, çay, beyaz leblebi ve minik eti cin’ler eşliğinde kocaman bir kağıda (pembe) dileklerimi yazdım, çizdim. Eskiden daha paganvari bir şekilde resimlerle anlatırken, bu seneki dileklerimi “Hızır Baba’ya mektup” konseptinde oldu. Zira, her çizdiğim resmin yanına açıklamalarını yazdım, kişileri tanıttım, sonra nasıl çizeceğimi bilemediğim soyut kavramları da kağıdın kenarlarına yazdım; sağlık, mutluluk gibi...Aaaaa aşk yazmamışım şimdi farkettim, ama kalpler çizdim sayılır mı? Kimseyi unutmadım, gitmek istediğim yerleri, konserleri bile yazdım, inanılmaz çizimlerimle dileklerimi çizdim, doldurdum kağıdı. Ehehe.. Akabinde bizim keseciklerle kağıtları koymamız gereken bir büyük keseye ihtiyacımız oldu tabii, nasıl asıcaz kağıtları? Neyse Eda’nın lambası bozuk, ışık olmayan odasındaki dolaptan, el feneri işlevi de gören bir çakmak sayesinde, eskiden bir çiçeğin süsü olan mor file bir süs kağıdı bulduk, ben tamam tamam bu olur, hem de file, asılır çok güzel diye Eda’yı gaza getirdim ehuehue.. sonra aldık bundan iki parça kestik, içine dileklerimizin olduğu kağıtla keseciklerimizi koyduk, lastikle de bağladık. Bu arada yağmur da biraz yavaşlamıştı, hadi inelim dedik. Eda’nın apartmanının önündeki gül ağaçlarını gözümüze kestirdik, her yer karanlık ama el feneri işlevi gören çakmak tabii ki yanımızda. Bu arada tam “mission hıdrellez” modundayız, ikimizin de kafada kapşonlar, Eda’nın elinde el feneri, bir yandan da “kapıcının evinin önündeyiz şşştt” yapıyor, ben de çok ciddiyim “tamam” diyorum ahaha.. neyse gül ağacına ulaştık ki, zaten bizden önce davranıp kağıtları lastikle tutturanlar var ağaca. Oooh biz de yaparız ki diyip, bizim mor file kitsch keseleri ağacın dibine bıraktık, çok mu göze çarpıyo diye biraz sote bir yere bile ittirdik. Bu arada diğer gül ağacına birisi çorap asmış, kırmızılı siyahlı ahahaha, evet bildiğiniz eski çoraba koymuş dilekleri asmış ağaca, kesin olur valla tebrik ediyorum. Neyse hıdrellez mission’ımızın son ayağı olan keseleri toprağa gömme işini de Eda sabah yapmış, deniz olmadığından dileklerimizi denize atamadık, artık toprak altındaki solucanlar işimizi görür dedik. Seneye kadar tüm dileklerim olursa hızır babaya kocaman kırmızı keselerle dönücem. Bu da sözüm olsun gayrı.

İstanbul’daki ahırkapı hıdrellez şenliklerinin bol renkli fotoğrafları için: http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalGaleriHaber&ArticleID=934626&PAGE=1&Date=08.05.2009&CategoryID=77

dance me to the end of love.

2009-05-04T14:02:00.003+03:00

son bir konser izleyeceksin, kimi istersin deseler, tom waits'le birinciliği kapmak için yarışır l.cohen. ha bu birinciliği kapmak için ikisinin de kılını kıpırdatmaması pek muhtemel, ama olsun ben kendimi kandırayım yine de. her neyse, geçenlerde leonard amcanın konser programına bakıp, ulan eylül'de barselona'da yakalasam mı, ayağımıza (acaba?) kadar geliyor, gidemezsem? deyu hayıflanıyordum. geçen sene 5-6 ağustos tarihli asparagas konser haberinden sonra, bu sene yine aynı tarihlerde istanbul'a geleceği söyleniyor leonard cohen'in. şimdiiiiiiii, dün bu haberi duyduktan sonra bi yarım saat "ulan kimi arasam?" diye dolandım evin içinde, zira pazar sabahı 11'de etrafımdaki kimse l.cohen konser haberine benim kadar sevinemez sanırsam. sonra 12'ye kadar bekleyip özgür'ü aradım. lavuğun bu durumdan haberi varmış zaten, "ama ben duydum ve hemen unuttum" gibi bi açıklama yaptı bana da ehehe.. sonra ben de "yaaa ama ben inanmıyorum, ispanya turunu kesip gelmesi lazım, sonra da geri ispanya'ya dönecek, pek mantıklı gelmiyi" desem de, özgür de "yeaaa yapıyorlar öyle şeyler, belli olmaz" dedi, verdi gazı. bakalım.

neyse ben bu olayı pek düşünmemeye çalışıyorum, sadece takvimden verilen tarihlere bakıp hemen yolculuk planı yaptım kendime o kadar. zaten yol arkadaşım genelde leonard cohen olduğundan kelli artı bi efor sarfetmeme gerek kalmadı, şimdilik tur takvimine bakıp duracağım, bir de sahne önü bileti alsam mı'nın analizini yapacağım kafamda biletler çıkana kadar. aklımı oynatırsam şaşmayın, sevinçtendir.

manik

2009-05-03T01:02:00.004+03:00

delirecek gibi olduğumda kendime kızıyorum en başta. "ulan herkes yanında, tüm sevdiklerin bir telefon uzağında, hepsi huyunu bilir suyunu bilir, titre ve kendine gel denyocan." diyor içimdeki küçük, hayatı sallamayan, beni -özellikle depresif hallerimi- sık sık kınayan melike. böyle manik yapıyor beni. oh be diyorum, ha şöyle aslanım diyorum. ama yine de ara sıra mala bağlamaktan kendimi alamıyorum.

bu blog hiç böyle yazı görmezdi, du bakalım.

depresif

2009-05-03T00:56:00.004+03:00

"resimler çizdin karakalem, laf ettiler çala kalem
kitaplar okundu, sen bendim, ben sen
engeller dahil koşuya
gerisi bahane, sessizlik dahil sohbete
az şey değil bu, vurulmak cephelerde.

gideceğiz günün birinde
gözün kulağın oldum bu süre içinde
aynan oldum, sen bendim, ben sen
bakıyoruz şimdi hesaplara.
kurallar bahane, beklemek dahil acıya

kral öldü, şehir düştü eğlenin doya doya.
o ufak çocuğuz hala, kendi krallığında hükmeden.
sen büyüdüm sandın yalnızca, beyaz eşyalarınla yanyana.

sen varolmak isteyen o kızsın hala.
kariyerler, bariyerler arasında
sen varolmak isteyen o kızsın hala
seçimlerin, geçimlerin arasında.

kral öldü, şehir düştü eğlenin doya doya.
o ufak çocuğuz hala, kendi krallığında hükmeden.
sen büyüdüm sandın yalnızca, beyaz eşyalarınla yanyana.
o ufak çocuğuz hala, kendi krallığında hükmeden
sen büyüdüm sandın yalnızca
gündemler ortasında, insanlarla yanyana.

kral öldü, şehir düştü
düştü, düştü – uyan."

super babaanne

2009-01-22T00:19:00.004+02:00

herkesin ailesi kendine gore komiktir. bi dusununce zilyon tane sacmasapan an yakalanir aile gecmisinden, kahkahalarla gulunebilecek. benim ailem de cilgin komik degildir, kendilerine has bir havalari vardir yine de. yani soyle surekli gulen eglenen "koy gotune haciiiiiiiii" diyen bir aile degildir, bizimkisi daha cok durum komedisi. yani annemin ben amerika'ya giderken o cilgin gumruk kontrolu falan esnasinda evi arayamamam uzerine, seyahat acentasindan chicago havaalaninin telefonunu istemesi, onune sozluk cekip havaalanini(ya da iste seyahat acentasi nerenin telefonunu verdiyse, orayi-zira ben pek inanmiyorum verdiklerinin cidden chicago havaalaninin numarasi olduguna) aramasi, tabii kimseye ulasamamasi, ya da yine ben amerika'dayken ve gideli neredeyse 2 ay olmusken gecenin korunde beni arayip "gelirken ekmek al" demesi, ve benim "anne ben amerika'dayim" diye hatirlatmam uzerine "aaa unutmusum" demesi (evin tek cocuguyum, ve bilenler bilir annem gunde 20 defa falan arar beni) hep durum komedisi halimizden. ama benim su gunlerdeki favorim babaannem. kendisi 86 yasinda dinine cok bagli bir atom karinca. sabah ezaninda firlar, aksam yemegine de zor gelir eve, dag bayir dolasir, inanilmaz bir isletmedir, dunyanin en uretken insanlarindandir. asik suratli olmasa da pek gulmez, genelde biz onu kucagimiza falan aliriz (45 kilo evet) da oyle guldururuz. ha buraya konu olmasinin sebebi gecen ramazan'da beni dumurlara ugratan lafi. ramazan'da telefonda konusuyoruz kendisiyle, "yavrum orucum ya hic tadim tuzum yok" dedi halini hatrini sordugumda, ben de "ee babaanne o zaman tutma sen de" dedim, o da klasik "ya iste simdi tutayim belki seneye tutamam" bahanesini salladi, sonra da "neyse canim, belki (belki sayin okur, dikkatini cekerim) gelecekte faydasi olur, gorecegiz bakalim siz mi kazanacaksiniz ben mi" dedi. ahahahaha.. babaannem agnostikmis, yeni ogrendim! onceki cumlede de "siz" dedigi muhtemelen, oruc tutmayan kitle olan babam ve ben. evet insan her an dumurlara ugrayabiliyor, hem de saatlerce mesafe otedeki babannesinin tek lafiyla bile.

gelelim neden bu yaziyi aile fertlerine dayandirdigima. hepinizin bildigi gibi obama dun yeminini etti, resmen abd baskani oldu. "hayir mi ser mi bilmem ama, atesteyim ben ateste." neyse degisimdi, beyonceydi bruce springsteendi derken, beni gicik eden kare kucuk kizi sasha'nin basparmagiyla babasina "super" hareketi cakmasiydi. ulan ben 6 yasimdan beri babamla oyle iletisim kuruyorum be kucuk sasha geri bas! cidden pederle bizim konusmalari kimse anlayamaz kolay kolay, konunun sadece basligini soyleriz, nasil olsa herkesin yorumu kendine. kendisi beni "kontrgerilla" tarziyla yetistirdigi icin (bkz: eskisehir'de kar) tum argo kelimeleri ondan ogrendim. o da benden cok sey ogrendi ki gecen gece iyi geceler yerine "hadi ben kacar" dedi. ahaha. kisacasi biz obama'ya basparmagimizla onay vermedikten sonra ne yazaaaar peh..

aile dumurlari ilginctir. onlar olmadan da yasanmiyor be azizim. "two thumbs up!"

hadi yine iyisin sasha.

moron diyaloglar

2009-01-21T23:41:00.005+02:00

behic ak'in "ayrilik" isimli oyununda 4 senelik bir iliskiden sonra ayrilmis olan cift, 1 sene 13 gun sonra bir araya gelirler, ve aralarinda yaklasik 1 saatlik bir diyalog gecer. her "eski sevgiliyle arkadas kalmak" hatasina dusen zavallinin anlayacagi gibi, gecen diyalog son derece "moron"dur. moron diyalog nedir biraz acalim, valla balta buldu bu terimi. ya da ben ilk ondan duydum. gereksiz, zorla yapilan diyaloglar moron diyaloglardir. eski sevgiliyle arkadas kalma cabasi harcandigi surece yapilan tum diyaloglar neredeyse morondur. siz ona "ee haci manita var mi? benden cok mu seviyorsun?" diye sormak isterken, "adab-i muaseret" kurallari icinde sorabileceginiz soru "ee daha daha nasilsin?" olur. ulan asil hayati nasil gidiyor, bok icinde yuzuyor mu, yoksa bu ayrilik ona yaradi mi diye sormak isterken, "ben de iyiyim iste yeaaaa" tadinda aciklamalar yaparken bulursunuz kendinizi. oyunda da iki taraf da "ben de iyiyim, superim, mukemmelim, fevkaladeyim." demektedir alenen. ahaha. iste moron diyalog budur. gereksizdir, adi ustunde morondur. kacila.

tabii "insan sosyal bir hayvandir." (lisedeki edebiyat hocamiz saki'ye sonsuz tesekkurlerimizle), mecburen istemedigimiz insanlarla gorusuyoruz, konusuyoruz, istemedigimiz zamanlarda istemedigimiz yerlerde bulunmak durumunda kaliyoruz. ben bunu reddetmek istiyorum. "insan sosyal bir varlik olmamali" son donemlerdeki mottom. tabii bu bi paradoks oluyor su andaki sartlari dusununce. insan sosyal bir varlik olmazsa ben niye bu blogu yazayim ki, hem de genellikle ikinci cogul sahis icin (yani sizler sevgili okur kitlem=))) ama yine de insan istedigi zamanlarda vazgecmeli sosyal olmaktan. kimse kimseyi bi yerde bazilariyla bulunmasi icin zorlamamali. yemin ediyorum mutlulugumuz artacak, soz veriyorum yahu. moron diyaloglara ne gerek var, herkes farkinda olsun bazen konusmayinca daha rahat edecegimizin. "whereof one cannot speak, thereof one must be silent." demis wittgenstein amca, ofz'me selam ediyorum buradan.

konuyla alakali olarak, 14 ocak aksami nefes'te replikas konserine gittik. bi arkadasimizin hiç de hazzetmediğimiz eski kiz arkadasini gormus bulunduk..gormemezlige geldik, ama hatun tam bir femme fatale seklinde yanimiza gelip selam verince biz de moron diyaloglara imzamizi attik tabii yuzsuzce. tabii ki yas 12 degildi, "sen benim arkadasima neler yaptin, ben de seninle gonusmuyom iste hih" diye arkamizi donemezdik (-nedenki? -toplum toplum. -haaa.), "mecburen" iki cift laf ettik hicbir sey olmamiscasina. iste o an balta'dan "moron diyaloglar" kelimelerini duydum. anam o vakit konser degisti benim icin. oooh kurtlarimi bi doktum bi doktum. ehehe. yok yok replikas sahane bizimki bahane, yeni album hepsinden ote. zerre hemen dinlene. moron diyaloglar cope atila, kimse kimseden bir sey beklemeye, herkes maskelerini dusure. acil.

arno hintjens - belçika'nın tom waits'i

2009-01-21T17:38:00.000+02:00

2007 yazinda pinar'la beraber belcika'nin kucuk ama guzel festivallerinden cactus festival'deyiz. ilk aksam gotan project cikiyor, arkasindan da arno adinda belcikali bir muzisyen. biz de son trene yetisip pinar'in sicak yuvasinda uyumak ugruna, gotan project biter bitmez kacacagiz planiyla gidiyoruz festivale. bu arada en onde yerimizi kapmisiz, uyuz belcikler arasinda piti piti dansediyoruz. hemen arkamizda duran bir belcikali kadinla sohbet etmeye basliyoruz, iki cocugu var yaslari 5-6. arno'ya kalmayacagimizi soyluyoruz, o da "aa neden kalmiyorsunuz? arno sahanedir." falan tadinda konusmalar yapiyor. "emmeaaaaan arno kim yeaaa?" diye gent'e donuyoruz. basiretimizin net bir sekilde baglandigi anlardan bir tanesi yine.

sonraaaaa, roll dergisinin gecen sayilarindan birinde (sanirim agustos 2008) arno'dan "belcika'nın tom waits'i" diye bahsedilince ben kafami taslara vuruyorum. ve gercekten belcika'nin tom waits'iymis efendim, biz daha cok bir tarkan muamelesi yapmistik, buradan ozur diliyorum arno hintjens'ten. bir serge gainsbourg havasi da sezmedik degil, allahim sigara sesli muzisyenler tanrisi carpacak vallahi beni. "binlerce ozur" (kafabindunya sarkisidir ayni zamanda).

aman peder elini ayagini opeyim, hemen arno dinleyeyim de affet beni. amen.

http://www.arnohintjens.be

p.s. pinisim belciklerin de guzel seyler yapabilecegine inanamiyor insan di mi=)

20 temmuz 2009 deep purple istanbul konseri

2009-01-21T16:17:00.000+02:00

eveeeeeet! geliyorlar valla da geliyorlar yine yeni yeniden geliyorlar. 2o temmuz'da deep purple turkcell kurucesme arena'da! o vakit nacizane bir animi anlataaayim hemen:

tarih 23 temmuz 2005. o vakit istanbul'da fink atan afacan stajyerleriz, ve paramiz yok, deep purple konseri yalan. lakin surekli 5 kisi ve fazlasi oldugumuzdan, mutemadiyen taksideyiz. neyse yine taksideyiz 23 temmuz aksamustusu, muhtemel kadro: ben, berkin, irem, yasin (irem'in kuzeni) ve asli. berkin onde yine taksici amcayla muhabbette, trafik acaip tikanmis durumda, biz de "allah allah niye boyle yaaa" falan diye soyleniyoruz, taksiciden "deep purple konseri var ya ondan" diye bi yorum geliyor, biz dumurlardayiz tabii. sonrasinda berkin de "dinliyo musun abi?" diyor, adam da "tabii canim, ben de gidecektim de calisiyorum diye gidemedim, kizi gonderdim." diyor ve hemen teybe led zeppelin koyuyor. ehehe. amca babamlarin jenerasyonundan ama. selam ediyoruz kendisine. neyse, 4 sene sonra yine geliyorlar, artik mutlaka gidilecek, zira adamlari belki de son gorusumuz olabilir. hadi o zaman barabar barabar hep barabar "perfect strangers".

blog canlandirma denemeleri episode 1

2009-01-21T12:25:00.001+02:00

aman yaleppi, tam 1 sene 1 ay olmus bloguma yazmayali. vuuuuu. bu ne yuzsuzluk ne sorumsuzluk. hadi temmuza kadar anladik melike hanim, yeni evdi, okuldu falan derken vakit ayiramadin, onun yerine paso dizi izleyip durdun, lakin temmuzdan sonrasini kabul etmiyoruz i-ih. hatta bugun bile yapmaya usenirdim de, ne zamanki son gorusmede "blogunuz var mi?" sorusuna, "ehi evet var." dedim, ve akabinde gelen "adresi aliyim?" sorusunu da "yaaaa ama yani benimki daha cok gunluk gibi" diye gecistirdim; o an anladim, benden adam olmaz. hehe. kisacasi blogu guncellemeye karar verdim, hatta gaza gelip bir de ingilizce blog konduruvereyim dedim daha ciddi olur, ingilizce geyik yapmam, uluslararasi platformda cok ciddi bir insanimdir (lan?).

haydi o zaman kisaca bir catch-up. temmuz'da donuldu barselona'dan. iki uc gorusmeye gidildi, ellerde patlatildi, donuldu. olabilecek pozisyonlar donduruldu, ilanlar kaldirildi, gorusmelerde gereksiz heyecan yapildi, basiretler baglandi. sifira sifir diycem ve anti klise timini karsimda gorucem diye cok korkuyorum, ama aynen oyle durumum. ha bu durum benim ozguvenimi biraz koreltmek disinda pek koymuyor, napalim diyip geciyorum, turk olma durumu pek incelenesi bir seymis a dostlar. "kader..." aha.

bu arada beni istanbul'da misafir edenlere, surekli is ilanlari yollayip moral verenlere, gezdiren gordurenlere, sanat camiasina cekenlere sonsuz tesekkurlerimi sunuyoooor, 2009 blog sezonunu aciyorum. haydin gari.

maria, la llave!

2007-12-23T02:49:00.000+02:00

melabaaaa..bu yaziyi icinde sadece bavulum ve sirt cantam olan, buzzz gibiii odamdan yaziyorum oy oy donmak üzereyim:) 1 saat kadar sonra havaalanina gitmek icin evden cikicam, sonra milan ve istanbul duraklarinda soyle bir salinarak pazar aksam saatlerinde ankarada olucam umariiim..allahim o kadar gozumde buyuyor ki yol, bi an once gelmek istiorum vallahi.
2 hafta filan olmus yazmayali, bu 2 haftada finalleri bitirdik, bi italya yaptik geldik, roma-floransa gorduk. floransayi cok beendik, romayi da ben beendim ucundan:) floransaya indigimiz anda aklima yurtta yan odamda olan gulen'in de floransada oldugu geldi, ama haber filan vermemistim tabii, neyse zamanla (bu zaman kavrami floransada farkli isliyor, garip bi memleket ehe), neyse yaa kucuk yer falan dedik. floransa yarim saatte, roma da 2 saatte gezilebiliyor bu arada aklinizda olsun:) arti floransada uffizi muzesi, romada da vatikanla colosseum dersek, hadi floransa yarım gün, roma da 1.5 gun olsun (hatta sabah kosarak vatikan, sonra sehir turu, sonra coloseo yapilip donule de bilirmis, ama o zaman dunyanin en guzel sicak sarabi yalan olurdu heralde ehehe). anlicaaaniz uzere, romada süper sicak sarap var, tarcinli limonlu cok hafif sarap tadi olan sahane bisi. onun disinda pek bi numara yoktu romada ehehe, kaldigimiz hostel vatikanin yanindaki sokaktaydi ahahaha, ama italyanlar acaip fanatik olmakta hakli abi, o ne oyle yaaaa.. vatikan inanilmaz bi yermis ben bunu anladim valla, bi ara orda kalmayi dusundum de, sonra floransayi gorup vazgectim:) ha bi de papayi gorduk ayindeydi ehehe, almanca bisiler anlatiodu (die neue papa ist deutsch).
neyse ya ben ne anlatiodum allah allah, hah gulen evet. ilk aksam soyle bi floransa turu attiktan sonra sabah uffizi muzesine gittik, sonra ciktik hediye bakioduk onceki aksam beendiimiz bi dukkandan, yan taraftan "yok artık!" diye bi ses geldi, bi baktım gülen ahahah.. neyse gülen cok anlayisli cici bi insan oldugu icin hic kizmadi bana, hemen bizi gezdirmeye giristi ehehehu.. floransa inanilmaz soguktu, artik kemiklerim filan usudu yani, roma da baya serindi, ama barcelona da cok soguk valla artik ankaraya donup kapkalin kazaklarimi filan giymek istiorum kis geldiiiii..
sonra donduk, asli geldi, ben tasinma calismalarina basladim, isillara 2 koli, kereme 7 torba filan derken toparladim sanirim, sira onlari geri toplamaya geldiiii ehehe. ev ahalisiyle huzunlu anlar yasadik, gene gel, ii tatiller seklinde. sonra farkettim ki, baya alismisim eve aslinda, metro duraklarina artik bi heyecanla bakmiorum, inecegim zamani hissedebiliorum, ne biliyim apartmanda bana kapiyi acan amca, manyak amca, alt kattaki cilgin cocuk (belediyeden uyari yapistirdilar kapisina boyle gurultu cikiodu evden ehehe), kopekli teyze seklinde ayirt edebiliodum apartmandakileri. ama en azindan sabahin 6sinda cocuk sesine uyanmicam, ya da gelince bulasiklari dag gibi mutfakta bulmicam, tost makinesinde yagda yumurta yapan olmicak (evet, yaptilar), etrafta bebek bezi gormicem vs. heyecanla beklioruz, bakalim.
yeni donemde marketing asistani oldum efendim, hocam da belcikali, hemen pinardan ogrendigim iki kelime flamancamla sevgisini kazandim ehehe adam da zaten ilk dersini vericek, ben daha tecrubeliymisim oyle dio ahaha. bu donem daha rahat edecegimi umuyorum, gectigimiz donemdeki mikroekonomi maceramdan sonra hehe. bu arada ocak ortasinda ispanyolca kursuna basliorum, cunku farkettim ki hic pratik yapmiorum ve hayvan gibi unutuyorum, o yuzden efenim intermediate bir yerden baslicam, insallah patlamaz:) yarin bu saatlerde sicak yatagimda fosur fosur uyuyor olmayi umuyorum, hepinizi opuyorum, herkesle gorusmek istiorum ona goreeeee!!

in-de-pen-den-cia!

2007-12-07T15:19:00.000+02:00

holalardan bir hevenk! hemen bir yuh demek istiyorum kendime, bir aydan fazla olmus yazmayali.. cok yogunum imaji sergilemiyim, yeminle dizi izleyip uyumakla gecio zamanim ehehe.. neyse bu bir ayda soyle soyle seyler oldu:
1. sinem ve arkadaslari geldi, onlari gezdirdik, super oldu, gogol bordello izledik, manyak bisidi, katalanlar da bizim gibi sapitiolar (pinisime bocek yapiorum burdan, belcikalilar bok yesin), eugene hutz'a stage-diving yaptirdilar, hatta bi kiz stage diving esnasinda omuzlardan sekerek opmeye calisti adami ahaha, ama bi yumusamislar, politiklikleri pek kalmamis, garip garip sarkilar yapmislar, eskiler daha iiydi sanki. sonra ben hasta oldum, zira barselona inanilmaz soguk gunler yasiyodu. sinemler 5 gun kadar kalip gittiler ama biz turist modundan cikmadik, en iyisiymis valla:)
2. keremle jay jay johanson konserine gittik, barselonanin biiiir ucuna, ama havaalanina iki durak filandi oyle soyliyim, bizim evden 15 durak mi ne gittik..mekan korkunc, jay jay iiydi, eski bunalimi geri gelmis. cikista da kendisiyle tanistik, kerem "bizim kiz cok seviyi" modunda atti beni adamin onune ehehe kendisi de grup elemanlariyla "yaa hacim istanbul super" muhabbeti yapiodu, ben de jay jay'e "hebeeee cok seviom ben sizi, cok tenks filan yani" diyordum. tabii ki en gereksiz anlarda yanimizda olan fotograf makinesi yoktu ama olsun. edilin michael jordan'i gormesi kadar bomba olmasa da biz de kendi capimizda yaptik iste bisiler..
3. dersler bitti, benim mikroekonomi de bitti tabiiii heheeee yuffiiii...salak bebeler beni son dersten sonra bile hocaya sikayet etmekten geri kalmamislar, ama adam beni korumus, bi de bana tesekkur maili atti ustun performansimdan oturu, ehehe canim benim.
4. simdi final haftasi, ama hala baslayamadim calismaya, evde dizi izlemekten ah vallahi omrumu yedi bunlar ay ay ay...sonraaa nazliyla ev tuttuk :))) yani kapora verdik, g.tumuze girmez insallah ehehe..bilenler icin, ramblas'in tam bittigi yerde (denize yakin tarafta), santa monica sanat galerisi gibi bisi var, onun yanindaki apartman. 1+1, otel odasi kilikli bisi (kahraman pansiyonu andiriyo apartmanimiz), ocakta tasinicaz insallah, yani turkiyeye gelirken oraya buraya esya birakicaz, deneysel bi calisma bizi bekliyo.
5. cikolata muzesi var burda oraya gittik, adamlar manyak manyak seyler yapmislar cikolatadan, hayatimda icmedigim bi sicak cikolata ictim, 1 ay cikolata yemicem sanirim oeeeh.. neyse fotograflara bakin anlarsiniz. sonraaaa, bizim burda meshur bi park var, en eskilerinden barselonanin, orada pembe dizi cekimine (bilmioruz nolduunu da biz boyle tahmin ettik yani) denk geldik, ay ne zor seymis azizim, 2 kisi oynuyo 50 kisi etraflarinda bosversene yaa tiyatro gibisi var mi (sanatciyim saygilar). ha bi de en güzeli, nazliyla yururken bi protesto gördük, ben tabii eski solculardan oldugum icin (ehehe) hemen nazliyi cektim noluyomus diye, neyse anladigimiz kadariyla toplu tasimanin ozellestirilmesini protesto ediolardi, biz de hemen daldik tabii iclerine, ben profili soyle bi tarttim ama girmeden (bos bakkal profil tartar), cocuklu amcalar teyzeler filan vardi, hah dedim bisi olmaz girelim, neyse biz de girdik yuruyoruz, zaten bizim eve dogru yuruolardi ahaha. sonra bi anda yine katalunyanin bagimsizligi filan icin slogan atmaya basladilar, ben kendimi sol yumrugum havada "in, in-da, in-da-pen-den-cia" diye bagirirken buldum, nazli da kendini kaptirmisti. sonra "som catalans, no som espanyols" dedik, sonra sarkilar filan soyleyip dansetti bunlar ahahaha cok komikti, adamlarin eylemi bile bi hareketli bi eglenceli. neyse en komik yani, yaklasik 120000 kisiye sadece 5 polisin (evet dogru yaziyla be$) eslik ediyor olmasiydi, hatta eslik bile denemez, soyle kenardan izledi adamlar, hatta guluyolardi. sonra bizim buradaki arc de triomf meydanina kadar geldiler, orada katalunyanin ali riza binboga'si oldugunu tahmin ettigimiz bi adam ozgurluk sarkilari soyledi, bizim katalanlar da eslik ettiler, biz artik o kisimda eve dogru geldik, odamda simdi bi suru bildiri, brosur filan gibi seyler var ahaha.. neyse zaten ayrilmak isteseler coktan ayrilirlardi, kendi caplarinda eglendi galiba cocuklar, olsun bizim de beeele bi animiz olmus oldu.
sonraaaa haziranda radiohead gelio efendim buraya (nihahaha), biletlerin satisa cikmasini beklioruz, zira websitesinden gordugum kadariyla ingilteredekiler falan sold out, hemen almak lazim yani. bi de uydurmuyosam adamlarin ispanyaya ilk gelisiymis (burayi yanlis anlamis olabilirim, 2008deki ilk gelisleri de olabilir de eh oha derim o zaman yani ne lan bu her sene mi geliyolar ki, sacma bi istatistik olur yani). o yuzden de cilgin kopabilir katalan gencleri, hayirlisi neyse o olsun artik ya.
toparliyim yavastan: fotograflar asagida, simdi sali-carsamba final, sonra 4 gun italya style, ondan sonra asli gelio, sonra da turkiyedeyiiiim yuffiiiii..bol kebap, borek, simit, peynir, turk kahvesi, raki, sutlac, muhabbet, sinema, tiyatro, fasil, random, if, golge, alisveris, vs. planlarim arasinda. operim.

bonus: duman-ah animasyon klip, pek $ik:

boyledir bu isler..

2007-11-05T23:51:00.001+02:00

eloooo..yaa herkes okuyomus yasasin, ben de kimse okumuyo diye hayiflaniodum kendi kendime=) yepisyeni bi haftanin ilk gunuydu buguuuuun..yine 12de surunerek kalktim, okula gittik keremle, carsambaya sunum var, hocaya soralim bisileri dedik (kisacasi sunumun hepsini ehe), neyse hoca seker gibi bi katalan, cekti case'i onune, hepsini anlatti=) ondan sonra eve geldim, odevleri okudum, sonra tekrar derse gittim, roleplay yaptirdi adam, onunla eglendik filan.. sonra eve geldim yine yemicem yemicem diyip sacmasapan seyler yedim kehkeh, sonra pinari bekledim skype'ta konusacaktik, lakin bizim saftirik skype yerine google talk'ta bekledigi icin bulusamadik ahaha..baska bahara kaldi pinisimle konusmam yaaaniii..
sonraaaa..haftasonu forum'a gittik. forum burada olimpiyatlarin filan yapildigi bi yer, boyle genisce bir alan. sadece o kadar yani=) tabii biz bunu gitmeden bilmioduk. nazliyla beraber atladik tramvaya (benim arka sokagimdan geciyo niha) gittik uc metre otemizdeki yere. kocaman gunes panelleri var bir tek, bir de tersanesi var, zenginlerin yatlari filan duruyo iste, biz de bakip ic cekiyoruz=) boyle amerikan filmlerindeki genclerin hokey oynadigi, ne bileyim bir paten kaydigi, bir kaykaylarini konusturdugu ortam. ahanda soyle:

sonra biz oradaki yatlara bakip ic cekmeye basladik haliyle. ahanda su yata bakip bakip: ohaaa helikopter pisti var iki de araba nasi yaaani seklinde zugurt cenemizi yorduk:

cevirmedim resmi ahaha usendim kafanizi ceviriverin. neyse biz boyle bakinirken, merhaba diye bi ses duyduk yanimizda. hırvat bi amca, kendisi bodrum'da 5 sene uzanlarin yatinda calismis, simdi de barselonada bi yatta calisiyomus. nasi yaaaani uzan mi oeeeeh falan dedik, o da yaa iste zengin hep zengin filan dedi, dunyayi kurtardik iki dakikada. sonra yaa bu yat cok guzel dedik iste biz yukaridaki yata. heee sahibi gay, tayfanin yarisi da gay, her sabah iki tanesi adami yikiyo dedi, biz yikiliverdik oracikta. gulmeyin ama dooruuu filan dio ahahaha..neyse dedikodumuzu yaptik, marmaris-bodrum karsilastirmasindan sonra adam gitti. biz de biraz dolandik, sonra bi bok olmadiini anlayip alisveris yapalim dedik=) ama modumuzda diilmisiz, kahve icip donduk, ve utaniyorum soylemeye ama evet, cumartesi aksamini evde gecirdim..
bunun disindaaa, en sonunda biraz foto cektim evde eheh. makgul'un odasini aratmayacak daginikliktaki odami, evin salonunu, meshur crying celebrity loa'yi ve odamin penceresinden nazliyi goruyosunuz asagidaki resimlerde:

soz bu haftasonu bi yerlere gidip resim cekicem. hayvanat bahcesi, akvaryum, sagrada familia, ne ararsaniz iste:) yarin yine ders var, yine anlamadigim bi odevi anlatmaya calisicam ehue. gecen haftaki korkunc performansimdan sonra hoca bu haftaki odevin yaninda cevaplarini da mail atmisti. ben de hic bakmadim oooh ne guzel cevaplari var deyu. neyse dun bi baktim, cevaplar yes / no seklinde, ama benim yarin onlari cozmem lazim ahaha. kisacasi bugun yine mikroekonomi calistim, yarin aticam bisiler du bakalim. hoca benden memnunmus ama oyle demis=) ehehe..

bu haftanin kahramani ozgur; gevende dinlerken onu cok ozledigimi anlayip ayni anda bana mail attigi icin. gevende ya da dinar bandosu geliyorsa yakinlara, mutlaka gidin, iki de selam soyleyin, dans edin cikkidi cikkidi..ben iki gundur aylin aslim dinliyorum.

bi de onur'un hepimizden biraz daha deli arkadasi, odtu oyuncularinin dinozorlarindan sercanin inanilmaz videosu var: turkish scream-19 saniyelik bir saheser:

herkesi cokca operimmm

buenos dias de los muertos=)

2007-11-01T15:02:00.000+02:00

gecmis cadilar bayraminiz kutlu olsunnnn:) bizim ev ahalisi, kucuk balkabagindan lamba yapmis (evet resimdeki) ehuehu cok sirin, ben de yapicam. biz de keremle 7de basladik icmeye (ahaha), bilenler icin meshur traditional cavaciya gittik, tiklim tikis yerde kendimize yer acmaya calisarak. sonraciimaa bi sise cavamizi ictik misler gibi:) bu arada herkes sarhos olmak uzere, herkes birbirine gulumsuyo filan cok komik..sonra ben doymadim:p sosis gibi bisiler yiyenler var, ama katalanca oldugu icin isimler ne acaba diye bakiniorum, neyse gittim bi ciftin yanina, bunun adi ne filan dedim, onlar da chorizo al bak tadina dediler, yok yaa filan dedim, yok yok al bak dediler, ii baktim bitane nam nam nam cok kusel:) sonra aa cok iiymis filan dedim, onlar da al zaten biz doyduk dediler olur mu yaa filan dedim, yok yok al cok tokuz dediler, ii dedim ben de, beles sosis yedik yani ehueheuheu..oradan cikip gecen gittigimiz biraciyi aradik, ama kapaliydi (nasi yaani). barcelona cok bos bu arada, herkes tatili firsat bilip kacmis, bizim beceremediimiz gibi:) oradan mojito, daiquiri filan derken nazlilarin sergiye ulastik, artik hocalarinin sergisine filan gidioruz, abarttik yani eheuheu..derken benim pilim bittiiii eve geldim uyudummm:)
bunun disinda benim isvecli hocadan yine firca yedim, sali gunu yine bisiler atmistim ya cocuklara, bunlarin da isi yok gucu yok hocaya yetistiriolar, hatta kimin yetistirdiini de biliorum sinifin en inek kizi:) hoca da soyle soyle cozdugunu soylediler, bu dogru mu bilmiorum ama cevabi su olucak, haftaya duzelt istersen demis. ben de cozumu gostermistim, ama cozmeyip sonucunu soylemistim sadece, soyledigim sonuc da yanlisti ehuehu. hemen cin kelime oyunlariyla, yok ben dogru cozdum ama sonucu anlamadilar sanirim, haftaya duzeltirim dedim:) yine de adam ii yaa, final tarihini sormustum, yaa baya gec tuh, ama istersen baska birisini ayarla yerine demis. ama zaten asli gelicek o ara yani burdayim demedim ben de tabii:)
gelelim dunya haberlerine. erdal inonu olmus..cok uzuldum. cok farkli bi adamdi bence, siyasetci filan diil, bilim adamiydi, dunyayi duzeltmek icin siyasette bulmus gibi kendini. neyse bizim aile hemen telefonlara sarildi tabi, annem teyzemler herkes telefonlara sarildi bugun; sanki ben okumamisim gibi, herkeste bi olum sessizligi. allah rahmet eylesin, odtude gormustum, ama ohaaa erdal inonu diye sasirmaktan ne dediini hatirlamiorum bile:)
patates yemegi yaptim sonra bugun, ama yalniz yemek yemenin bile tadi yok yaa. boyle iki patates kesince zaten 3 gunluk yemek cikmis oluyo:) burda tatil bugun, cadilar bayrami, ben de evde dizi izliorum, tatilim gelmis benim artik:) operim herkesleriiiii..

bohem hayaller

2007-10-30T18:31:00.000+02:00

bugun cok bunalimim, ba$tan uyariyorum ona gore. galiba cok turkce muzik dinledim 2 gundur ondan. bi de her gun yapilacak odev filan gak guk bi$iler var butun gun bilgisayar ba$indayim, ama tamamen saftirikligimden yani. dun 4u geciyodu yattigimda, ne yaptim peki, dunyayi mi kurtardim, hayir tabi, doktora programlarina baktim ahaha, mad men izledim bitti ilk sezon, pa$amlar ikinci sezonu taa yazin cekmeye baslicaklarmis kil oldum ona bi. sonra neyse karakterleri cast'i filan okudum isim yokmuscasina ehueh. zaten gece yatarken lan sabah uyanamazsam nolur eyvah falan dedim, sonra da kabuslar gordum bi uyaniomusum saat 2ymis filan. neyse gittim sonra bizim bebelerin dersine, yine bi sictim ahaha hepsinin kafasi karisti, neyse sonra iste attim tuttum bisiler bu boyle su soyle filan diye, yarim saatte bitti hepsi. bu arada cok kotu bisi ogrendim, zaten ben bu asistanligi yapmasam da burs alcakmisim..yani potansiyel asistanlarin hepsine para veriolar, ama iste bazilari sansli secilmis the one olup asistanlik da yapiyo bosu bosuna. hatta benim gibi hayvan gibi derse yapanlar da var. 9 hafta bi donem, her derse 2 gun falan hazirlaniorum, ilk gun kendi kendime calismaya calisiorum, ikinci gun gidip hocaya sorup temize cekiorum anlatcaklarimi, bu da demek ki upf hayatimdan 9 * 2 = 18 gun goturmus olcak aralik'a kadar. fak di sistım.
neyse iste ben de doktora programlarina bakiorum uluslararasi iliskiler, siyaset bilimi, avrupa calismalari falan ehehe.. kisacasi bilmiom napicam ne edicem gayet karisik hallerdeyim.
nazliyla ev bakicaz bu aralar, zira bu bebek aglamalari falan beni hepten germeye basladi, sabah koridordan gecemiorum bizim bebe tam ortasinda duruyo, soyle kaldirip kenara koyiyim dedim aglamaya basladi ahahahaha ama bi yerden sonra insan tepki vermemeye basliyo, o da cok ilginc bi durum tabii. evolution hesaaabi..ayrica her sey insanin yaninda sevdikleri olunca guzel vallahi. ben burda bunu anladim. barselona iyi hos da, tek basina nereye kadar..gelin diyorum yahu!
neyse simdi yapilacak edilecekler listesine geciyorum:
dinleyin: cagri raydemir, abarttik artik facebook'a grubunu kurduk adamin eheuheu ama cok guzel velet beceriyo valla deli deli sozler yaziyo anlamiorum bile ben. buyrun burdan yakin:

http://www.myspace.com/cagriraydemir

izleyin: persepolis geldi mi ki?? gelmediyse de gelir bu aralar herhalde. bulun izleyin, kitabi inanilmazdi, filmi de iiymis diye duydum ah ben gelmeden gelmese keske.

p.s. to pinis: bu aralar taktim ozlem tekin'e, tribute to interplane days diyorum! (bi de gunaydin diyorum o ayri)

catalonia is not spain??

2007-10-25T23:11:00.000+03:00

yok daha katalan devrimine kendimi kaptırmadım. ama apartmanımızdaki amcaya rezil oldum, onu anlaticam, başlık da bunu açıklıyor. dün tam evden koşarak çıkıyorum yine derse gitmek için (ev-okul arası tam 2 dakika, ama hep derse en geç giren ben oluyorum, neden acaba??), kapıda geçen hafta kapıda kaldığım vakit apartman kapısını bana açan köpekli amcayla karşılaştık. kendisi bana yaptığı iyilikten dolayı komşuluk standartlarımın hayli üstünde, ben de "holaaa bon dia." dedim. bon dia, buenos dias'ın (yaaaani iyi günler'in) katalancası, buenos dias'tan da daha kısa olduğu için çok kolayıma geliyor, bu katalanlar da katalanca konuşunca seviniyorlar. neyse, adam şöyle bi bana baktı baştan aşağı, sonra üstüne basa basa "buenos dias." dedi. ahahahaha..amca yaaa ben de ispanyolca konuşmak istiyorum, bak bildiğin gibi değil, katalan kültürüyle alakam yok demek istediysem de bakışlarımla, adam bir daha göz kontağı kurmadı benimle saniyeler içerisinde..kapısını çalıp "amcaaaa amcaaaa köpekli amcaaaa, iki kelime castellaaaano konuşalım" desem mi ki??
mad men izliyorum şu aralar çılgınca. bilmeyenler için, 50'lerdeki amerikan reklam dünyasındaki adamlar (mad men yani bunlar, ad men'den geliyor) hikayemizin baş kahramanları. yardımcı aktörler arasında, amerikan ırkçılığı (kadınlar, yahudiler, yani beyaz amerikalı erkekler dışındaki herkes üstüne), şimdi 60'lı yılların başlarındalar, haliyle hippiler, devrim kıpırtıları, tiyatro, vs. gelmekte..2 gündür izleyemiyorum, şimdi dişlerim kamaşıyor izlicem diye, o yüzden kısa kesiyorum, herkes izlesin valla ben karışmam.
bu arada bizim haftaya tatil planları yalan oldu, zaten tek girişli schengen'imiz varmış bizim (bunu da sınıftaki rus kız hatırlatana kadar akıl edememiştim hehe), kıçımızı kırıp ders çalışıcaz heralde..olsun, daha barcelona'da keşfedilmemiş milyon tane yer duruyor.
şimdi odayı toplayıp mad men izleme zamanıdır!

edit: ibrahim amca, 5 bitkiyi karıştırıp kanı durduran bir şey bulmuş, aslicim sen bi oku şu haberi istersen, biomex sahalarında görmek isteriz böyle şeyleri:)
http://www.milliyet.com.tr/2007/10/25/son/sonyas15.asp

akademik tosbaa

2007-10-23T22:56:00.000+03:00

melabalardan melabaaa..boş vakitten bol bir şeyim yok, blog başındayım o yüzden. bebek çığlıklarıyla dolu bir ev ortamından sesleniyorum sizlere gönül dostlarım..kerstine'in bir arkadaşı geldi berlin'den, burada kalıyor 2 yaşındaki kızıyla beraber, bizim loa'nın da 1.5 yaşında olduğunu hatırlarsanız, sabahın köründe ağlama sesleriyle yataktan fırlamam şaşırtıcı olmamalı ehehe..neyse, bunlar sabah tam bir catfight (bilmeyenler varsa orhan sevinç'e yönlendiriyorum) şeklinde birbirlerine girdiler, loa (bu bizimkisi) tüm maymunluğuyla duruyordu, diğeri koşarak gelip ona vurmaya başladı, 2-3 saniyelik bir donma anı yaşandı evde, sonra tüm anneler kızlarına sahip olmaya çalıştı ehuehueheu çok komikti, bebeler birbirlerine vuruyorlar gözleri kapalı böyle pat küt geçiriyorlar. neyse böyle başlayan günümüz benim undergradların midtermüyle devam etti. neyse, kopya çeken hemen anlaşılıyor, o hocanın nerede olduğunu belirleyen kafa kaldırma hareketi çok güldürdü beni, hepsiyle göz göze gelip "noluyo??" göz kırpması çaktım, çok eğlendik. sınav testti, yanlış doğruyu götürmüyordu ve bu saftiriklerden boş bırakanlar oldu, ben hemen bir şeyler attırdım tabii ki geri verip:)) türklerin pratik zekasını tartıştık sonra keremle yemekte. sonra da 5 saat kütüphanede sunum hazırladık ehehe..
neyse yaa haftaiçi okul-ev arası geçen hayatım haftasonu hareketli aslında. cumartesileri ışıl'a gidiyoruz nazlı'yla bazen. bizi şımartıyor bi güzel oooh..gelsin kahveler gitsin fallar, sucuklu yumurta yapiyim mi nolur filan diyor, elimize de sedergine tutuşturdu giderken ehueheu. falımda bugün haber alacağım çıkmıştı ama nerdeeee..bir de yolculuk kavuşma kucaklaşma çıktı durdu, ooh mis.
haftaya bizim perşembe tatil, cumayı da bağlayıp bir yerlere gidelim diyorduk. marakeş'e cuma gidip pazartesi dönmeli toplam 100 euroya bilet bulduk, pınar ucuz bilet bulamadı, marakeş yalan oldu. neyse zaten anlık bir gazdı galiba:)) sonra biz mi pınarın yanına gitsek dedik, ama maaşallah herkes brüksel-amsterdam a gidiyormuş bravo yani yuh. ulan her yerini de biliom artık, yolumu kendim bulucam bi bırakın da gideyim di mi yaa. bak sinirlendim neyse sakinleşiyorum:) italya, fransa desen oralara da yetmez 3 gün. neyse biz yine burada kaldık galiba şuursuzlar olarak:) neyse daha gezmedik çok yer var vurucam kendimi sokaklara..bu arada burası inanılmaz soğuk, şu anda 10 derece, lakin kalorifer falan yok, bu deniz kenarındaki memleketler havanın hiç soğumadığını zannediyorlar ya kar yağmayınca (bkz: izmir), kalorifer koymayı düşünmüyorlar. neyse elektrikli soba filan alicam bu aralar. yoksa donuyorum.. bunlar bana herhalde kuzeydeki odayı verdiler güzel oda güzel oda deyu ehue. hasta olmazsam iyidir uff. öpüyorum herkeşleri mucuuu

hola!!

2007-10-21T18:33:00.000+03:00

Eveeet. Eski yazıları temizledik, yepyeni bir sayfa açtık önümüzde. Hemen belirtmek lazım, bu "wonderland" ne Barcelona, ne başka bir şey, bildiğimiz alice'in wonderland'i, en tavşanlısından. Bilenler bilir, öylece duruyordu bu blog, kafamdakileri taşımaktan yorulunca yazıveriyordum buraya en karışık hikayeleri. Gel zaman git zaman yazmamaya başladım ama artık herkese mail atmaktansa şuraya iliştirivericem ne oldu ne bitti deyu, merak eden varsa okusun, yoksa da kimsenin mailbox'ını doldurmayalım. Buyrun burdan yakın:

Neredeyse 1.5 ay oluyor Barcelona'ya geleli. Ev bul, yerleş, okulu hal-i yola sok, Barcelona'nın havasına alış (2 kutu antibiyotik bitirdim, nasıl giyinileceğini bilmiyorum galiba) derken geçti günler. Artık duruma gayet hakim, pazar günleri 2'de uyanan bir katalan bozmasıyım ehehe..Mikroekonomi devam ediyor, bebeler her ders beni maymuna döndürüyor, geçen soruyu yanlış çözdüm artık abartıp buna rağmen işte böyle çözersiniz, olasılıklar değişecek sadece derken buldum kendimi dersin sonunda hihi. Bunun dışında ev ahalisiyle 3 dil konuşuyoruz, adamla İspanyolca, ama bu havadan sudan öteye gitmiyor, hava da ne kadar yağmurlu diil mi, oo afiyet olsun favori cümlelerimiz arasında. Kadınla Almanca - İngilizce karışık, tabii Almancamız havadan sudan öteye gitmiyor onunla da, benim üç kuruşluk Almancamdan sıkılınca İngilizce'ye dönüveriyor kendisi, yaw Kerstinecim dur iki dakka hatirlicam dememe kalmadan çat İngilizce konuşuveriyoruz ehehe. Bizim 1.5 yaşındaki miniko derseniz, sürekli ağlıyor ve çığlık atıyor, cumartesi günü kendisini mutfakta gözyaşlarından oluşmuş bir göl içinde ağlarken buldum, yemin ediyorum gözyaşları böyle boynunda gölcükler oluşturmuştu ehuehu, neyse komik kız işte, sabahın 9unda çığlıklarıyla uyanmak pek komik olmasa da, onun da çaresini buldum 6da yatıyorum 1e kadar deliksiz uyku:)) Şaka bi yana, hakikaten Barcelona'da zaman bir garip işliyor. Siestaya bi alışınca şahane oluyor, yemeği o araya denk getiriyoruz, o arada evi topla işte bilgisayar başında vakit geçir derken 4 oluyor, tabii dışarıda yapılacak iş varsa bu araya bırakmamak lazım, zira bankalar sadece 9-12 açık mesela..Bunun dışında bi bakıyorsunuz saat 10 olmuş yemek yenmemiş daha. Dışarı 12'den önce çıkılmıyor, 4'te dönünce erken dönmüş oluyoruz. Ki benim 4'te Aspava'da uyumaya çalıştığım günler akla gelirse 6'ya kadar dayanma ihtimalim pek olmuyor anlayacağınız gibi, ama alışıcaz başka yolu yok:) Henüz çılgın Barcelona hayatıyla pek alakam olmadı, geçenlerde 2 sokak öteye Mika geldi gitmedik salağız biliyorum. Ama olsun Travis izledik hem de beleeeeeş huha (unuttuysanız hatırlatayım dedim). Bunun dışında Kasım'da Gogol bordello, air ve dream theater geliyor, paramı en optimal şekilde dağıtıcam hepsine.

Gelelim Türkiye'ye..Dışarıdan daha da garip görünüyor canım ülkem. Bi yandan anlamsız bi referandum (abi evet çıktı da, hayır çıksa ne olacaktı, neyi refere ettik şimdi sayın rte??), bi yandan adamlar 8 askeri rehin aldık diyor, hala "iddia" diyorlar, adam mecliste resmen savaş ilan ediyor, ab yetkilileri herkesten önce adamla görüşüyor (soyadı beni çok güldürüyor), en fenası da benden küçük çocuklar ölüyor bok yoluna..ne istedikleri belli değil, bıraksak toprakları o topraklarda ne yapacakları belli değil, barışçıl çözümün ne olduğu belli değil, herkes kafasına göre iş yapıyor, kazanan galiba yine silah gelirleriyle özgürlük anıtını temizleyecek olan abd..vallahi midem bulanıyor artık, rastgele bir hayat yaşıyoruz artık, jeopolitik önemimizi yastığımızın altına koysak olur mu acaba?? Facebook'ta duvarımıza bayrak koymak yeter mi?? Sivil toplum üzerine doktora konusu seçmeye çalışmak pasifliğin allahı olmuyor mu?? Püffff..
Neyse diyeceğim odur ki, Barcelona'ya gelin yeriniz hazır. Etrafta bebek bezleri bulabilirsiniz aldırmayın, mümkün olduğunca az şeye dokunarak hayat idame ettiriliyor (allahım idame dedim) kehkeh.. Bu arada bir test yaptım, güya "hissettiğiniz ulusu" buluyor, önce amerikalı çıktım huha, sonra yaptım bu sefer daha ayık kafayla, sonucu da ahanda burada:

Which country should you REALLY be living in?

Cuba

Click Here to Take This Quiz
Brought to you by YouThink.com quizzes and personality tests.

Hahaaa!! Duy sesimi Fidel, ben Kübalıyım!! Hepinizi sever, kocaman da öperim..Tez vakitte resimlerle karşınızda olucam!