delirecek gibi olduğumda kendime kızıyorum en başta. "ulan herkes yanında, tüm sevdiklerin bir telefon uzağında, hepsi huyunu bilir suyunu bilir, titre ve kendine gel denyocan." diyor içimdeki küçük, hayatı sallamayan, beni -özellikle depresif hallerimi- sık sık kınayan melike. böyle manik yapıyor beni. oh be diyorum, ha şöyle aslanım diyorum. ama yine de ara sıra mala bağlamaktan kendimi alamıyorum.
bu blog hiç böyle yazı görmezdi, du bakalım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder